"اسمش رو میذارم "خود ِ معجزه

اتفاقی که خواهد افتاد
بر صفحه اذهان من و تو نوشته است
پیش از آنکه اتفاق بیفتد
و تنها معجزه میتواند آن را تغییر دهد
مسیر حوادث را
و معجزه خود در خاطر ما اتفاق می افتد
در خاطری که تغییر میطلبد
و تغییر ایجاد میکند
تنها معجزه برگها را بر میگرداند
و هر روز اتفاق نمی افتد
در انتظار معجزه نباید نشست
مسیر نوشته بر صفحات ذهن را باید
تا انتهای ظهور معجزه پیمود
کسی چه میداند؟
شاید معجزه ها خودچیزی باشند
که بر صفحات ذهن ما حک شده اند

پی نوشت: این شعر رو یک عزیز برام فرستاد. نمیدونم با گذاشتن این شعر تو این پست موافق هست یا نه...