مرده شور منِ پرتوقع، خودخواه و ناراضیم رو ببره

چند ماه دیگه، من های من حدودا 26 ساله میشن...

یه 10، 15 سالی میشد که یکی از من های من، که من اسمش رو گذاشتم "منِ پرتوقع، خودخواه، و ناراضی ِ من"، به کرار، کنترل من های دیگه ی من رو در اختیار داشت و نمیذاشت که من رشد، تلاش و کارهایی که من های دیگه ی من، برای من میکردند، رو ببینم... حتی خیلی وقتها این من ِ پرتوقع و خودخواه، خودشو جای من ِ مغرورم می زد و باعث میشد اتفاقاتی بیفته که نباید میفتاد و اتفاقاتی که نیفتاد و ای کاش میفتاد.

نمیدونم دقیقا چی شد که بالاخره از ماهیت پوچ و دغل باز این منِ خودخواهم با خبر شدم و فهمیدم که ای دادِ بیداد، چه کلاهی تا به حال سرم گذاشته...

چقدر در حق من های دیگه ام، که خیلی وقتها هر کاری می کردن که فقط کمی ببینمشون ولی ندیدم، ظلم کردم... چقدر مانع رشدشون شدم و نگذاشتم که خودشون رو خوب بهم نشون بدند...

یکی از مشکلات اساسی این بود که قدرت این من یه جورایی عجیب غریب تر از بقیه است. این من، خیلی راحت میتونه خودش رو جای هر من دیگه ای بذاره و اون رو جور دیگه ای نشون بده یا حتی بعضی وقتها غیبشون کنه... کاری که این مدت خیلی کرد.

ولی خب، از این بابت ناراحت نیستما، چون بالاخره تونستم وجهه هایی از من های دیگه ام رو، واضح و شفاف ببینم که هیچ وقت ندیدمشون و دارم بهشون این قدرت رو میدم که دیگه اسیر اون من نشن... شاید اگه اینجوری نبود و اون من اصلا وجود نداشت، هیچ وقت قشنگی من های دیگه ام رو متوجه نمیشدم... حالا نوبته منه که به این من هام، کمک کنم که راحت تر و بهتر رشد کنن. وقتشه که من های دیگه ی من یا حتی من های جدید، جای اون من رو بگیرن، و اون من، بره اون ته مها و بفهمه که دیگه قرار نیست خیلی بهش بها بدم.(چون بالاخره توم هست و عضوی از من های من شده، نمیشه از بین بردش)

پی نوشت: به قول یه آیه از قرآن (جمله و شعر نظیر این خیلیه) که میگه: "ولقد کرمنا بنی آدم..."، که واقعا ارزشمندترین گوهر یه آدم، کرامت و عزت نفس و درک آزادی هست.

پی نوشت: به قول خیام که میگه:

تا کی غم این خورم که دارم یا نه

وین عمر به خوشدلی گذارم یا نه

پرکن قدح باده که معلومم نیست

کاین دم که فرو برم بر آرم یا نه