جانِ شیرین

لحظه های شایدی

2011-12-19T15:05:00.000-08:00

خب، زندگی نسبتا خیلی خوب داره بر طبق روال جدیدی که در ذهنم ازش شکل گرفته، پیش میره و این خیلی خوبه. دقیقا این قضیه که بفهمی و درک کنی که در زمان حال چه جوری داره لحظه هات میگذرن و یه جورایی حال رو دریابی، خیلی چیزا رو برای آدم (لااقل برای من) عوض می کنه

.خیلی دوست دارم این لحظه هایی که برام دارن میگذرن رو بنویسم ولی بعضی وقت ها تنبلی، بعضی وقتها هم این فکر که شاید لزومی نداره این رو بنویسی، مانع از نوشتنم میشن

الان چند وقتی میشه که از ویکند هام و روزهای هفته ام خوب استفاده می کنم و سعی می کنم که حس کنم که در حال جریان دارم

کارهای اقامتم ظاهرا قراره به مشکل بر بخورن ولی اصلا دوست ندارم به این قضایا فکر کنم، و یه جورایی ترجیح میدم که هر جور دلش می خواد پیش بره، مخصوصا اینکه قضیه خیلی کوتاهی از من نبوده... حالا دعا کنین (اگه نخواستین، آرزو کنین) که کارهاش درست شه و مشکلی پیش نیاد

این چند وقت، یه بدیه روزای دوشنبه برا من، خستگی ناشی از فعالیت زیاد تو ویکند شده... یکی نیست بگه، پسر جون، یه خرده یواش تر... چه خبرته همش اینور اونور

ولی از این حرفها که بگذریم... در وضعیت عجیبی به سر میبرم‌(میبریم). خیلی چیزها رو که شاید عجیب، شاید ناخوشایند، شاید غیر منتظره، شاید جدید و خیلی شایدهای دیگه... رو دارم‌(داریم) تجربه می کنم‌(می کنیم

محرم، عاشورا

2011-12-05T08:39:00.000-08:00

بدون اینکه بخوام دلیل منطقی، شرعی، عقلی، فلسفی یا هر چیزه دیگه ای برای محرم و عاشورا بیارم، ته دلم، خیلی حال و هوای روزهای محرم تو ایران رو می خواد...

میدونم در حال حاضر نمی تونم به صورت صادقانه و خالصانه (متاسفانه!) خیلی حرفی در موردش بزنم، یا الان برم تو اون فاز محرم (حالا دلیلش هر چیزی که می خواد باشه)... ولی خب، امروز عاشوراست و دلم برای عاشوراهایی که تو ایران داشتم خیلی تنگ شده... ممکنه صرفا یه نوستالژی یا حس باشه، ولی هر چیزی که هست، حس و حالیه که حدود 15 سال یا حتی بیشتر با من عجین شده بود و هر جور که نگاه می کنم، هنوز اون ته مها باهام هست...

پی نوشت: دوست دارم هر کی این پست رو می خونه و به نوعی من رو در حال حاضر میشناسه، دست به قضاوت یا تحلیلی نبره از این حس و حال من...خودم به اندازه ی کافی این کار رو دارم می کنم...

برای من امروز، یه روز دل گرفته است، روز عاشوراست...

این ملا هم از چی به چی میرسه

2011-11-20T23:30:00.000-08:00

یک روز ملا نصر الدین برای تعمیر بام خانه خود مجبور شد، مصالح ساختمانی را بر پشت الاغ بگذارد و به بالای پشت بام ببرد. الاغ هم به سختی از پله ها بالا رفت. ملا مصالح ساختمانی را از دوش الاغ برداشت و سپس الاغ را بطرف پایین هدایت کرد.

ملا نمی دانست که خر از پله بالا می رود، ولی به هیچ وجه از پله پایین نمی آید. هر کاری کرد الاغ از پله پایین نیآمد. ملا الاغ را رها کرد و به خانه آمد که استراحت کند. در همین موقع دید الاغ دارد روی پشت بام بالا و پایین می پرد. وقتی که دوباره به پشت بام رفت، می خواست الاغ را آرام کند که دید الاغ به هیچ وجه آرام نمی شود. برگشت.

بعد از مدتی متوجه شد که سقف اتاق خراب شده و پاهای الاغ از سقف چوبی آویزان شده، و سرانجام الاغ از سقف به زمین افتاد و مرد!

ملا نصر الدین با خود گفت:

لعنت بر من که نمی دانستم اگر خر به جایگاه رفیع و بالایی برسد هم آنجا را خراب می کند و هم خودش را از بین می برد.

پی نوشت: این ملا هم واقعا از چی به چی میرسه ها... کلا سر و کارش با خر جماعت زیاد بوده ظاهرا

مرده شور منِ پرتوقع، خودخواه و ناراضیم رو ببره

2011-11-15T19:56:00.001-08:00

چند ماه دیگه، من های من حدودا 26 ساله میشن...

یه 10، 15 سالی میشد که یکی از من های من، که من اسمش رو گذاشتم "منِ پرتوقع، خودخواه، و ناراضی ِ من"، به کرار، کنترل من های دیگه ی من رو در اختیار داشت و نمیذاشت که من رشد، تلاش و کارهایی که من های دیگه ی من، برای من میکردند، رو ببینم... حتی خیلی وقتها این من ِ پرتوقع و خودخواه، خودشو جای من ِ مغرورم می زد و باعث میشد اتفاقاتی بیفته که نباید میفتاد و اتفاقاتی که نیفتاد و ای کاش میفتاد.

نمیدونم دقیقا چی شد که بالاخره از ماهیت پوچ و دغل باز این منِ خودخواهم با خبر شدم و فهمیدم که ای دادِ بیداد، چه کلاهی تا به حال سرم گذاشته...

چقدر در حق من های دیگه ام، که خیلی وقتها هر کاری می کردن که فقط کمی ببینمشون ولی ندیدم، ظلم کردم... چقدر مانع رشدشون شدم و نگذاشتم که خودشون رو خوب بهم نشون بدند...

یکی از مشکلات اساسی این بود که قدرت این من یه جورایی عجیب غریب تر از بقیه است. این من، خیلی راحت میتونه خودش رو جای هر من دیگه ای بذاره و اون رو جور دیگه ای نشون بده یا حتی بعضی وقتها غیبشون کنه... کاری که این مدت خیلی کرد.

ولی خب، از این بابت ناراحت نیستما، چون بالاخره تونستم وجهه هایی از من های دیگه ام رو، واضح و شفاف ببینم که هیچ وقت ندیدمشون و دارم بهشون این قدرت رو میدم که دیگه اسیر اون من نشن... شاید اگه اینجوری نبود و اون من اصلا وجود نداشت، هیچ وقت قشنگی من های دیگه ام رو متوجه نمیشدم... حالا نوبته منه که به این من هام، کمک کنم که راحت تر و بهتر رشد کنن. وقتشه که من های دیگه ی من یا حتی من های جدید، جای اون من رو بگیرن، و اون من، بره اون ته مها و بفهمه که دیگه قرار نیست خیلی بهش بها بدم.(چون بالاخره توم هست و عضوی از من های من شده، نمیشه از بین بردش)

پی نوشت: به قول یه آیه از قرآن (جمله و شعر نظیر این خیلیه) که میگه: "ولقد کرمنا بنی آدم..."، که واقعا ارزشمندترین گوهر یه آدم، کرامت و عزت نفس و درک آزادی هست.

پی نوشت: به قول خیام که میگه:

تا کی غم این خورم که دارم یا نه

وین عمر به خوشدلی گذارم یا نه

پرکن قدح باده که معلومم نیست

کاین دم که فرو برم بر آرم یا نه

حکایت خواسته های بی توجه

2011-11-07T21:09:00.000-08:00

حکایتی که میخوام بگم، مربوط میشه به دو سه شب پیش که تو یه جمع 5، 6 نفره ای بودم، که با آدمای تو اون جمع، نه تنها کم و بیش رفیقم، بلکه از خواسته ها و سلیقه هاشون هم کما بیش با خبر بودم. نقل این حکایت، فقط و فقط، برای اینه که یه خرده به یه چیزایی بیشتر فکر کنیم. یه جورایی هدف این پستم، یه تصور خیالی از یه تحلیل هست.

داستان از این قراره که مشغول انتخاب و پخش آهنگ برا اون جمع بودم، و این انتخاب به نوعی بود که فقط آهنگ هایی رو پخش می کردم که در هر لحظه یکی از افراد اون جمع درخواست می کرد یا دلش میخواست اون آهنگ پخش بشه... و من این وسط بدون اینکه بخوام نظر، سلیقه یا خواسته ی خودم رو لحظه ای مطرح کنم، فقط بر طبق منطق خودم برای اینکه همه بتونن آهنگ هایی که دلشون می خواد رو بشنون، تقریبا به نوبت، در هر دفعه آهنگ درخواستی یکی رو پخش می کردم..

حالا داستان از این قراره که سلیقه ی این آدما، در زمینه ی آهنگ، جز یک سری اشتراکات جزئی، نه تنها نسبتا با هم تفاوت داشت، بلکه بعضا متضاد خواسته هاشون هم بود... و در این بین هر آهنگی که یکی از اون آدما دلش می خواست و من اون رو پخش می کردم، بقیه ی جمع انتقادشون و انگشت اعتراضشون به سمت من نشونه میرفت... و خیلی جالبه که دقیقا همین اتفاق برا تک تک بقیشون هم به همین شکل اتفاق میفتاد، یعنی من آهنگ در خواستی یکی دیگه رو که میذاشتم، بقیه ی اون جمع به اشکال مختلف اعتراض و بهانه گیری رو شروع می کردن... اون هم از من.

نکته ی جالبی که هست اینه که، تقریبا هیچ کدوم از اون آدما، لحظه ای به این توجه نمی کردن، که این اتفاق یا آهنگی که داره پخش میشه، و کاری که من دارم می کنم، در واقع بر آوردن خواسته ی یکی از افراد همون جمعه، و نه من... و در واقع این قضیه برا خودشون هم به همین شکل اتفاق میفتاد و آهنگی که اونا دوست داشتن، بقیه دوست نداشتن.. و این وسط کسی، نه تنها این قضیه رو بهش فکر نمی کرد، جمع رو نمیدید و متوجه نبود که این خواسته ی یکی از خودشون هست، بلکه ایراد رو مثلا از شخص من می گرفتن... و بد تر از همه مواقعی بود که این اعتراض از روی پیش داوری هم صورت میگرفت :-دی

بعد در اون وضعیت من به فکر جالبی هم رفته بودم، اینکه اگر خدایی وجود داشته باشه، شاید همین قضیه داره اتفاق میفته، یعنی اون خدا دائما در حال برآورده کردن خواسته ها و نیازهای ماست، ولی چون خواسته ها و نیاز های ما در تضاد با بقیه ی آدمهاست، ما نه تنها نمیبینیم که خواسته های ما هم در مواقعی در حال برآورده شدنه، بلکه فکر می کنیم هر چی که داره اتفاق میفته در تضاد با خواسته های ماست... غافل از اینکه نقطه ی شروع اصلی، خود ما هستیم...

نیاز های ما، و خواسته های اطرافیان ماست...

حالا خود من، همیشه سعی می کنم که این نکته رو تو جمع هایی که هستم، متوجهش باشم، شاید یه جورایی هم افراطی باشم در این قضیه که لزوما هم خوب نیست... مثل اینکه در بسیاری مواقع، اصلا خواسته ی خودم رو تو جمع مطرح نمی کنم...

حالا خداییش، کار اون خدا خیلی سخته با این همه آدمهای بیشتر و خواسته های متفاوت تر...

پی نوشت: در مورد این حکایت، فکر زیاد کردم و فکر می کنم که نکته ی خوبی باشه برا فکر کردن و عمل کردن

پی نوشت2: این نکته رو باز هم بگم که هدف بیان این حکایت، اصلا در نظر گرفتن شخص خاصی (چه خود ِ من، چه هر آدم اون جمع نیست).. صرفا یه تصور جالبی بود که باعث شد تحلیلی برا این قضیه داشته باشم... مخصوصا اینکه آدم های اون جمع، به قول خودمون، هر کدومشون در حد خودشون خیلی خفنن

شب سنگین

2011-10-25T19:50:00.000-07:00

چقدر امشب سنگینه...

یکی از سنگین ترین شبها رو دارم، شاید البته زور الکل هست که بهم چربیده و مثل یه بار سنگین اومده و فشارش رو تو ذهنم حس می کنم...

از این شبا همه داشتن، شبایی که با خودت تو جنگی.. جنگ با خودت.. اینکه چی هستی، چی بودی، چه جوری باید باشی یا نباشی... سنگینیش و حس می کنی؟ نمیگم اندازه ی من، اندازه ی خودت...

جنگیدن با خودت از همه چی بدتره... می دونی چرا؟

چون وقتی با روزگار، با آدمای دیگه، با اتفاقات بد یا نیفتاده می جنگی، یا زور اون بیشتره یا تو... نتیجه از خیلی زودش واضح تر میشه... یا میبازی یا میبری.. لااقل مسیرت معلومه...

ولی وقتی که با خودت در میفتی... اون وقت همه چی برابره...

هر کاری بکنی که بخوای ببری یا ببازی، خودت هم همون کار رو می کنه...

و اون وقته که این سنگینی ادامه پیدا میکنه..

شاید تا ابد !

پی نوشت: دلو زدم به دریا و این پی نوشت رو نوشتم... حسم موقع نوشتن این پست، خیلی خیلی غمناکتر از حسی هست که موقع خوندنش دست میده..

و اینجاست که سیگار و تاریکی و خواب میشن مرهم

Hatred

2011-10-20T22:10:00.001-07:00

...فقط پر از نفرت
...پر از حسرت از گذشته

خواب یه ساله

2011-10-17T23:10:00.001-07:00

چه زود یک سال گذشت...برا من مثل یه خوابی بود که پر بود از رویا و کابوس.. اصلا فکرشو نمی کردم یه روز به همچین خوابی برم. ولی یه جورایی جالبیش هم اینه که قشنگ سرِ یه سال نه اینکه از خواب بیدار شم، از خواب پریدم!

زندگی کارمندیم هم بطور رسمی دیگه از امروز شروع شد برام... یعنی اون دوره ی پروبیشن (آزمایشی) هم هفته ی پیش تموم شد.

نه می خوام از زندگی بنالم، نه می خوام بتعریفم، نه تحلیلش کنم... هیچی.. فقط می خوام خاطراتش رو داشته باشم... خاطراتی که لزوما هم خوب نیستن یا حس آرامشی بهم نمیدن... ولی بخشی از ذهن من شدن و به همین راحتی ها هم پاک نمیشن...

این یک سال به من نشون داد: هیچ وقت به هیچ چیزی اعتماد بیجا نکنم. انتظار بیجا نداشته باشم. رویای چیزی رو تو سرم نداشته باشم (هر چند رویا پردازی رو بخشی از خودم می دونم) و اینکه خودم رو بهتر بشناسم.. خیلی خیلی بهتر...

تا قبل پارسال، قرار بود که مسیر زندگی من به کل متفاوت از این چیزی باشه که الان هست و داره میره... و اون مسیر دیگه قابل برگشت نیست و باید همین مسیر رو رفت... کاریش هم نمیشه کرد...

دیگه نه از روزگار انتظار بیجایی دارم، نه از خدا... یاد گرفتم که از خودم انتظار داشته باشم.

دوست دارم یه جواریی جزییات این یک سال رو برا همیشه یه جا داشته باشم، ولی نه اینجا.. بلکه تو ذهنم و دوست هم دارم هیچ وقت پاک نشن...

باز هم مثل قبل، خیلی حرفهای دیگه هست که باید اینجا بیاد ولی الان جوری نیست که بشه آورد.

حالا که از خواب پریدم، ببینم تو این بیداری بعد از یه خواب یه ساله، زندگی و دنیا قراره چه جوری با آدم تا کنه...

ولی خیلی منتظر برفم...

یک بار دیگر گذشت...

2011-08-29T20:04:00.000-07:00

... یک بار دیگه اومد و تمام شد

مثل همه ی چیزای زندگی، انگار شروعش همین دیروز بود، و باز مثل همه ی چیزای زندگی، در این خیال که فهمیدمش و درست انجام دادم، غافل از اینکه خدا میدونه چقدرش درست بود و بی غلط

با چهار روز تاخیر

2011-08-24T22:38:00.000-07:00

با چهار روز تاخیر...

سه سال از ورود به کانادا گذشت... سه سال از انتخابی گنگ گذشت... سه سال از زندگی ِ متفاوت گذشت...

و در آخر سه سال از خیلی چیز ها گذشت...!

پی نوشت: دلیل تاخیر این بود که تو ذهن ِ من، این سالگرد 24 ام بود، در حالیکه 24 ام روز ورود به ویکتوریا بود

چرای بی جواب

2011-08-14T19:16:00.001-07:00

دیگه چراش، دلیلش، یا برا کیش برام گنگ و مبهم شده... نمیدونم چرا..

فقط می دونم که نمی تونم انجامش ندم

نزدیکی کردن از نوع فاصله

2011-08-06T15:38:00.001-07:00

یه وقتایی، میگم یه وقتایی، بعضی از آدم ها تو زندگیت هستند یا بودند که به نوعی بهت نزدیک شدن...

ولی هر آدمی خوبی و بدی داره، بعضی هاش هم از نوع خاص خودشون..

وقتی میبینی آدم ها روی بد خودشون رو دارن نشون میدن، به خاطر خط اول و دلایل دیگه، نمی خوای از این دایره ی زندگیت خارج شن یا خاطره ی بد از اونا تو ذهنت باشه.. از نظر من یکی از راه حل هاش ممکنه فاصله باشه... اینجوری این خاطرات (یا این آدم ها) لکه دار نمیشن !

مسلما این متد، خوبی ها و بدی های خودش را داره... یکی از بدی هاش اینه که اون طرفای مقابلت شاید این هدف یا متد تو رو نگیرن...

پی نوشت: فعل های این پست هم برا زمان حال هست و هم گذشته.. و بعضی هاش ممکنه برا آینده هم درست باشه

پی نوشت: ممکنه بعضی از کلمات درست نباشه، یا خیلی از کلمات و حرفهای دیگه هم گفته نشده باشه.. دلیلش حس سانسور و عجله موقع نوشتن این پسته...

لحظه ی ربنا

2011-08-04T20:38:00.000-07:00

برای من لحظاتی که ربنا رو دم دمای غروب میذارم پخش بشه، آرامشی عجیب داره... آرامشی که تقریبا نمی تونم تو لحظات دیگه ای پیدا کنم...

شاعرانه نگاه نشه، ولی کلا حس خوبیه

2011-07-16T11:00:00.000-07:00

در اولین ویکند کاری، با اینکه در تابستون دوست داری هوا آفتابی باشه و اینا..

ولی اینکه با یه چای تازه دم، رو مبل بشینی، صدای بارون و رد شدن ماشینا از خیابون از پنجره ی نیمه بازه خونت همراه با یه باد خنک بیاد تو، سیگار هم کنارت آماده باشه، از لپ تاپ هم یه سری آهنگ مورد علاقت هر از چند گاهی پخش بشه در حالیکه سرت رو مبله یا تو اینترنت و در نهایت ذهنت هم نسبتا آروم باشه... کلا حس خوبیه

اولین شب یا آخرین شب

2011-07-10T23:02:00.000-07:00

از بچگی، یعنی از وقتی که یادم میاد، هر وقت که نماز می خوندم یا دعا می کردم، یه جمله ای داشتم که به طور ناخودآگاه یا کلیشه وار بیان میشد... اونم اینکه: "خدایا، تو درسام کمکم کن..." معمولا این جمله یه سری جملات دیگه رو هم در پس و پیسش داشت.

فردا اولین روز کاریمه... اولین روز کاری به عنوان یه کارمند فول تایم، و نه یه دانش آموز، دانشجو و حتی کارآموز... نه اینکه حالا اتفاق خیلی مهمی باشه ها... نه

ولی خب یکی از هدف های من از این وبلاگ همین ثبت و حفظ کردن لحظات، احساسات یا افکار، و خاطراتمه...

تو این بازه ی حدودا یک ساله از عمرم، از سپتامبر 2010 تا ژوئن 2011، که یه جورایی خیلی بازه ی عجیب غریب و دور از انتظاری بود برا من، شاید خیلی از این خاطرات و احساسات رو نشد که اینجا بیارم..از احساسات و افکاری که در مورد خیلی ها هی تو ذهنم چرخیدن و چرخیدن...

کمه کمش همین بازه ی دو ماهه که تو ونکوور بودم و وقتم به خونه گشتن، کار پیدا کردن، اینترویو، سریال دیدن، خرید و خیلی کارای دیگه گذشت...نشد که زیاد بنویسم

خیلی به حاشیه نرم... الان که آرومم، ولی یه یک ساعت پیش یه حس نسبتا عجیب داشتم که توام بود با استرس از کار و اینکه چه جوری پیش خواهد رفت، آرامش از داشتن کار بعد از این همه اتفاق و نگرانی ها، و همین طور حسه یه آغاز... یه آغاز کاملا جدید و نو از زندگی... از مسیر زندگی.. مسیری که معلوم نیست به کجا میرسه، مسیری که معلوم نیست دسته منه یا نه، مسیری که معلوم نیست اصلا هدفی توش هست یا نه.. ولی هر چی که هست، من خواسته یا به اجبار، واردش دارم میشم...

صرف نظر از هر هدف و معنی که این مسیر داره، امیدوارم و دعا می کنم که به خوبی پیش بره...

امروز دیدم که شاید دیگه نباید اون دعای 10 15 ساله رو تکرار کنم، بلکه از این به بعد باید بگم:

"خدایا، تو کارم کمکم کن.. کمکم کن موفق باشم..."

شب اول و خستگی شیرین

2011-07-04T00:29:00.001-07:00

امشب اولین شبی هست که قراره بطور مستقل تو خونه ی خودم بخوابم...

یه یه سالی اوضاع خیلی درهم برهم و یا به قولی آرنجی بود برا من... الان نسبتا روبه راه شده خیلی چیزا... اگه مدرک اجازه ی کار که خیلی وقته منتظرشم هم بیاد، دیگه تقریبا میشه گفت که ری استارت زندگیم زده میشه.

خونه ای که توش هستم، با اینکه قدیمیه و ظاهر خیلی رو به راهی نداره، ولی دوسش دارم، مخصوصا با توجه به اینکه دستم تو دکوراسیون و وسایل خونه با حساب بودجه ای که دارم، بازه...

فکر کنم با مسیر و سرعتی که تو مرتب کردن و سرو سامون دادن به خونه و زندگیم در پیش گرفتم، از هفته ی دیگه، اونی میشه که می خوام.

خیلی خیلی خسته ام... بدنم هم از شدت کارایی که این چند روز کردم، درد می کنه، ولی هر چی که هست شیرینه.

این لحظه رو با آبجویی که کنارمه و مبلی که روش خوابیدم، در این پست به یادگار میسپارم...

E 216

2011-06-18T00:23:00.000-07:00

- I'll fight you, Save your hatred until then..
At that time, throw all your hatred at me.
the only one who can handle that hatred is me...
And on that day, I'll bear burden of your hate and die with you..

- Just what the hell you want?
Why are you so fixated on me?

- Because you're my friend....

"اسمش رو میذارم "خود ِ معجزه

2011-06-14T00:54:00.000-07:00

اتفاقی که خواهد افتاد
بر صفحه اذهان من و تو نوشته است
پیش از آنکه اتفاق بیفتد
و تنها معجزه میتواند آن را تغییر دهد
مسیر حوادث را
و معجزه خود در خاطر ما اتفاق می افتد
در خاطری که تغییر میطلبد
و تغییر ایجاد میکند
تنها معجزه برگها را بر میگرداند
و هر روز اتفاق نمی افتد
در انتظار معجزه نباید نشست
مسیر نوشته بر صفحات ذهن را باید
تا انتهای ظهور معجزه پیمود
کسی چه میداند؟
شاید معجزه ها خودچیزی باشند
که بر صفحات ذهن ما حک شده اند

پی نوشت: این شعر رو یک عزیز برام فرستاد. نمیدونم با گذاشتن این شعر تو این پست موافق هست یا نه...

درخواست افزایش حقوق

2011-06-07T00:58:00.000-07:00

این داستان رو الان نصفه شبی یه جایی دیدم، جالب بود.. (البته قدیمیه، منبع خاصی هم نداشت که اینجا بگم)

"خدمتکاری به خانم خانه ای که در آنجا کار می کرد،تقاضای افزایش حقوق داد.

خانم خانه که خیلی از این موضوع ناراحت بود، تصمیم گرفت با خدمتکار صحبت کند.

خانم خانه پرسید: “ماریا، چرا می خوای حقوقت افزایش پیدا کنه؟”

ماریا جواب داد: “خوب، می دونید خانم، سه دلیل برای اینکه حقوق من باید افزایش پیدا کنه وجود داره!!!”

“اولین دلیل اینه که من بهتر از شما اتو می کنم!”

خانم خانه پرسید: “ کی گفته که تو بهتر از من اتو می کنی؟”

ماریا جواب داد: “همسرتون این طور می گه!”

خانم خانه گفت: “اوه!!!”

ماریا ادامه داد:

“دلیل دوم اینه که من بهتر از شما آشپزی می کنم!!!”

خانم خانه با اندکی ناراحتی گفت: “مزخرفه! کی گفته آشپزی تو بهتر از منه؟؟؟”

ماریا گفت: “همسرتون این طور می گه!!!”

خانم خانه گفت: “اوه!!!”

ماریا ادامه داد:

“دلیل سوم اینه که من برای عشقبازی بهتر از شما هستم!!!”

خانم خانه با عصبانیت زیاد فریاد کشید: “آهان!!! این رو هم حتماً همسرم گفته، آره؟؟؟”

ماریا پاسخ داد: “نه خانم! راننده ی شخصی تون این طوری می گه!!!”

خانم خانه پاسخ داد: “آهان، باشه، باشه. راستی چقدر دوست داری به حقوقت افزوده بشه؟

“

پی نوشت: تو همه ی ما آدم ها یه سری نقطه ضعف هست، که فهمیدن اون نقطه ضعف ها توسط بقیه، باعث عملی شدن خواسته ها و تفکراتی از اونها میشه که محورشون ما هستیم. حالا سوالی که هنوز برا من به شخصه بی پاسخ مونده، اینه که آیا اصلا باید نقطه ضعف هات رو نشون بدی؟ اگه آره، کدوم هاشون رو؟ و به چه کسایی؟ و .. و ... و ...

اولین موی سپید

2011-05-28T16:16:00.000-07:00

همیشه فکر می کردم، که موهای من حالا حالا ها سفید نمیشه (بیشتر به بهانه ی ژنتیک و موهای بابام و این حرفا)، این قضیه رو هم دوست داشتم...

دیشب (27 می 2011) برای اولین بار یهو جلو آینه با هم دو سه تا موی سفید وسط سرم دیدم... اصلا حس خوبی بهم دست نداد...

نمی خوام گله کنم یا غر بزنم و این حرفا ها...ولی زمونه یه یک سالی هست که روی خیلی بدش رو بهم نشون داده.. جوری که خسته شدم... منتها این خستگیم از جنس خستگی از این روی بد و مشکلات و خود مسیر نیست... خستگیم از امید و تلاش های بیهوده ای هست که هی به بن بست و ریجکت شدن منتهی میشه.. از اینکه اول و آخرش همینه (چه بخوای، چه نخوای...)

مرگ با عزت

2011-05-24T13:38:00.000-07:00

یکی از جملاتی که (به خصوص قدیمی تر ها، و بزرگتر ها به کوچک ترها) برای تشکر به کار میبرن یه جمله ی جالب و به جایی هست که الان خیلی خوب و بهتر می فهممش:

"خدا ایشالا مرگ با عزت نصیبت کنه" ... یا "با عزت بمیری"

مرگ ناصر حجازی مرگ با عزت بود.. الان خوب این رو می فهمم...ناصر حجازی در اوج بزرگی و محبوبیت و عزیز بودن فوت کرد، طوری که دوستان یا طرفدارانش در حالیکه از این بابت ناراحت و غمگینن ولی اون رو عزیز می دونن و از اونور، مخالفانش (یا دشمنان و حسودانش)، جرات ابراز این ناراحتی یا حسادت رو ندارن و مجبورن که خودشون رو ناراحت نشون بدن و یا پیام تسلیت بفرستند.... چون ناصر حجازی با عزت فوت کرد.

فکر کنم خیلی وقت باشه که تو ایران کسی، این طور با عزت نمرده باشه، به جز بعضی از شهدای جنگ ایران و عراق که اون ها هم از نظر من با عزت و بزرگی مردن (شهید شدن)... ولی حتی شهدای عزیزی مثل سهراب اعرابی یا خیلی های دیگه که در جریان اعتراضات مردن (البته شاید واقعا این ها اصلا قابل قیاس نباشن و مقایسه ی اینها غلط باشه ولی خب)، شاید از نظر طرفداران جنبش سبز یا مردم با عزت مردن، ولی مخالفانشون (اگر خوشحالی نشون ندن) ناراحتی هم نشون ندادن... ولی ناصر حجازی اینطوری نبود.

پی نوشت: خدایا (روزگار، تقدیر، عزراییل یا هر کس دیگه ای که مرگ من دستته) اگر می خوای من رو ببری یا مرگ رو برام بیاری (که یه جورایی امیدوارم زودتر بشه)، کاری کن که مرگم، مرگ با عزت باشه نه با خفت

پی نوشت 2: داره از قبیله ی ما یکی یکی کم میشه... هر چی دوست داشتم و دارم، راهی عدم میشه (ترانه ی گریه از داریوش)

Real one

2011-05-24T11:21:00.000-07:00

هر وقت که دلم میگیره (مخصوصا وقتی زیاد میگیره) و زندگی برام سخت میشه... یکی از چیزایی که آرومم می کنه، نگاه کردن به این عکسه... توش خودم رو خیلی خوب میبینم

پی نوشت: شاید دلیل اصلیش این باشه، که اون موقع ها، وقتی که بچه تر بودیم، خیلی بهتر و واضح تر می دونستیم تو زندگیمون چیا میخوایم و رویا پردازیهامون تو ذهنمون قشنگ و واقعی بود

تقدیر با تو

2011-05-24T00:12:00.000-07:00

خدایا (روزگار یا هر اسم دیگه ای)، هیچ وقت نمی بخشمت، اگر...!

هیچ وقت...

این یک بار با تمام ناشکری های قبل، و احساسات لحظه ای و یا زودگذر فرق داره. خیلی هم فرق داره

hello dear new friend

2011-05-18T13:52:00.000-07:00

این ایمیل رو الان دریافت کردم، ایمیل های اسپم اینجوری معمولا برا آدم فرستاده میشه، ولی این یکی ظاهرا اسپم نیست. چون ایمیلش واقعیه :-دی

hello dear new friend,

how are you today i hope that everything is ok with you as is my pleassure to

contact you after viewing your profile at the internet,which really interest me in

having communication with you if you will have the desire with me so that we can get

to know each other better and see what happened in future.

i will be very happy if you can write me through my email for easiest communication

and to know all about each other i will be waiting to hear from you as i wish you

all the best for your day.

yours new friend.

Linda.

پی نوشت: بعد از یه مصاحبه ی شغلی حدودا دو ساعت و نیمه با یه کمپانی، رسیدم به کافی شاپ همیشگی که این روزا به خاطر محیط و اینترنتش میام تو دان تاون. یه سوشی هم که خریدم و خوردم... از نظر خودم مصاحبه خوب بود، تا نظر اونا دیگه چی باشه.. اولین نفری هم بودم که باهاش مصاحبه کردن، و نتیجش رو تا یه 10 روز دیگه بهم میگن

سایتی برای یادگیری مطالب مرتبط با اینترنت و شبکه های کامپیوتری

2011-05-16T16:33:00.000-07:00

آقا مطلب برا نوشتن خیلی داشتم و دارم، از وقتی که از شب آخرم تو ویکتوریا میگذره تا این لحظه که تو ونکوور، تو بلنز کافی نشستم، چایی به دست در حالت گشتن تو اینترنت، دنبال جاب گشتن و چیز میز علمی و غیر علمی خوندن...

سعی می کنم خارج از زمان، بهشون یه اشاره هایی داشته باشم، از خونه پیدا کردنم، تا یه سری بحث های پیش اومده یا تو ذهنم و چیزای دیگه..

ولی الان این پست رو درباره ی این سایت می خوام اختصاص بدم:

http://www.inetdaemon.com/tutorials

در حالیکه داشتم برای مصاحبه شغلی فردام آماده میشدم، دنبال یه سری مطالب مرتبط با شبکه های کامپیوتری و اینترنت و پروتکل های مرتبط بودم که این سایت رو پیدا کردم، تو تمام سایت هایی که تا الان دیدم از همه کاملتر، منظم تر و روان تر هست. تو این سایت می تونین اطلاعاتی مرتبط با تمامی مسایل مربوط به شبکه های کامپیوتری، از مقدماتی تا نسبتا پیشرفته و تمامی اصطلاحات، عبارات و کلمات مرتبط رو بخونین و یاد بگیرین...

خوبی هاش:

خیلی کامل و روون هست، توش در مورد همه چیز می تونین اطلاعات و درس هایی رو پیدا کنین. از مقدماتی تا نسبتا پیشرفته... راحت هم میتونین مطلبی رو که می خواین توش پیدا کنین

بدی هاش:

از بدیهاش به نظرم اینه که برای یادگیری نیاز به دو سه تا "تب" باز تو مرورگرتون دارین.. چون که صفحات مرتبط با یک مبحث، به هم دیگه لینک مستقیم ندارن و فقط از طریق صفحه ی اصلی مربوط به اون مبحث می تونین مطالب رو دنبال کنید (که البته مساله ی زیاد مهمی نیست، و شاید من هنوز کامل به وبسایتش وارد نشدم)

مسیر 26، خیابون "مک کنزی"، و "ویکتوریا" ... خدانگهدار

2011-05-01T22:10:00.001-07:00

فردا آخرین روزی هست که من به طور رسمی در ویکتوریا هستم... بعدش برای شروع یه زندگی جدید میرم به ونکوور...

تقریبا سه سال گذشت، و چه زود گذشت...

مسیر 26، مسیر خاطره انگیزی برای من بود، مسیری که چه برای رفت و آمدنم به دانشگاه، چه بر سر کارم، و چه خرید و جیم و این حرفها، از اون استفاده می کردم... سه سال در یک مسیر

چه وقتهایی که خوشحال بودم و سر حال، هنگام سوار شدن به اتوبوس برای رفتن به دانشگاه..و چه روزهایی که به خاطر اتفاقات صبحش، یا شب قبل و یا حتی روز های قبلش حالم گرفته بود و هدفون به گوش سوار اتوبوس 26 میشدم... یا روزهایی که خیلی با انگیزه، سوار اتوبوس 26 میشدم که راهی بشم به سمت جیم...

همشون تموم شد....

وای که وقتی نگاه می کنی به گذشته، میبینی چه گذشته ی پر خاطره ای هست... چه تعداد آدم جدید با شخصیت های به کل متفاوت در طی این سه سال دیدی و باهاشون آشنا و یا دوست شدی... یه عده خیلی صمیمی تر و یه عده غریبه تر...

چه چیزها که تو این دو سال و نیم از ویکتوریا و آدم ها و خاطراتش یاد نگرفتم... الان گذشته رو تو ذهنم مرور می کنم، به جرات می تونم بگم که یه آدم دیگه شدم...

ویکتوریا شهر بسیار خاطره انگیزی بود برا من.. برای داشتن یه زندگی آروم و بدون دغدغه از بهترین انتخاب هاست، و برای شروع زندگی در یه کشور غریب، به نظر من یکی از بهترین مکان هاست...

دو سال اولم تو این شهر، یعنی از "24 آگوست 2008"، با اینکه همراه با کلی خاطرات خوب و بد بود، ولی زندگی تو ویکتوریا رو دوست داشتم، و از بودن تو این شهر خیلی خوشحال بودم، ولی از سپتامبر 2010 همه چیز عوض شد، زندگی من خیلی تغییر کرد، و از اون به بعد، تا الان، یعنی "اول می 2011" دیگه برای من به شهری تبدیل شده بود که زندگی کردن توش غیر ممکن بود... نمی تونستم دیگه با خاطراتش کنار بیام، انگار که دارم خفه میشم و یا تو یه مرداب گیر کردم و همین طور دارم توش فرو میرم.. نیاز به تغییر داشتم، یه تغییر نسبتا بزرگ... زندگیم از نو شروع بشه.. تقریبا خیلی از چیزهاش...

روزهایی آخری که تا دفاع داشتم و هنوز تکلیف دفاع از تزم مشخص نبود، دیگه زندگی تو ویکتوریا برام غیر قابل تحمل بود.. همه ی اینها نه به خاطر خود شهر، چه بسا که در دو سال اول، از زندگی در ویکتوریا خیلی هم خوشحال بودم و دوست ها و آدم هایی که ویکتوریا به من داد، غیر قابل جایگزین بود... ولی همه چی دست به دست هم داده بود که من یه حس دیگه داشته باشم...

ولی الان که دارم آخرین شبم رو توش میگذرونم، احساس دل تنگی دارم نسبت بهش... انگار که دینم رو به این شهر اونجور که باید و شاید ادا نکردم... نمیدونم این حس درست یا نه، چون برای همه چیز و همه کس وقتی که قراره ازشون جدا بشم این حس رو بسیار پیدا می کنم...

هر چه که بود گذشت... چه کنم که حرف دل برای گفتن زیاده ولی حوصله برای خوندن یا نوشتن و حتی گفتن کم...

امیدوارم هیچ وقت از آدم های خوبش دور نشم و هیچ وقت خاطراتش، چه خوب و چه بد از ذهنم پاک بشه، چرا که همه باعث شدند که من کسی بشم که الان هستم...

مسیر 26، خیابون "مک کنزی"، و "ویکتوریا" ... خدانگهدار و به امید دیدار

یک ربع قرن

2011-04-18T19:24:00.000-07:00

با سپری شدن امروز، یک ربع قرن از زندگی من، زندگی ای که بدون خواست من شروع شد، گذشت...نمی دونم چند ربع یا دهه یا سال دیگه ازعمرم مونده.

تجربیات خیلی زیادی داشتم (تجربه زیاد لزوما به معنی موفقیت یا افتخار نیست)

چند روز پیشا داشتم به اصطلاح "تجربه ی ناموفق" فکر می کردم... اصلا "تجربه ی نا موفق" یعنی چی؟ مگه میشه تجربه نا موفق باشه ؟ یا حتی موفق؟ تجربه کردن یعنی دیدن، شنیدن، فهمیدن و احساس چیزهایی که تا قبل، ذهنیتی نسبت بهشون نداشتیم... و در این قضیه به نظرم موفقیت یا عدم موفقیتی وجود نداره... البته در اینکه از این پس، از این تجربه ها چه جوری استفاده کنیم، چرا.. وجود داره.

خلاصش اینکه، از فردا تصمیم دارم (چه بخوام و چه نخوام) وارد بخش جدیدی از زندگی ناخواسته ام بشم، که توش بتونم به بهترین شکل ممکن از تجربیاتی که تا حالا در هر زمینه ای داشتم، و تجربیاتی که قراره به دست بیاد استفاده کنم...

امسال، ساده ترین و بی سرو صدا ترین تولد عمرمه... اتفاقا حس جالبیه، بد نیست اصلا... اینکه خونه ام و دارم این متن رو مینویسم، صبحش یه سر رفتم دانشگاه و یک سری از کارهام رو کردم، یه ذره بازی کردم، فیلم دیدم و همین کارهای عادیه دیگه...

طبق معمول حرف برای گفتن زیاده البته شاید بهتر باشه بگم، فکر و خیال تو ذهنم، تو هر لحظه ! ...

ولی الان در حالیکه دارم به یه آهنگ خیلی آروم و زیبا گوش می کنم (لینک آهنگ)، یهو یاد این قطعه از اخوان افتادم و قشنگ دارم با تمام وجودم، درکش می کنم:

" هی فلانی،

زندگی شاید همین باشد

یک فریب ساده و کوچک

آن هم از دست عزیزی که تو دنیا را جز برای او و جز با او نمی خواهی!

من به گمانم زندگی باید همین باشد

آه...آه...آما....."

پی نوشت: امیر، تولدت مبارک.. برات عمر زیاد آرزو نمی کنم، ولی آرزو می کنم که هر چقدر از عمرت مونده، با آرامش همراه باشه و به رویاهات تا اونجا که ممکنه برسی و فقط یه رویا نمونن...

شب اول

2011-04-09T13:54:00.001-07:00

بعد از حدود دو سه هفته از زمان دفاع، بالاخره اول این هفته امضاهای نهایی رو هم گرفتم و تز رو سابمیت کردم..

همه چی تموم شد، بالاخره...

دوره ی مستر با همه خاطراتش، چه از زمان اپلای، و چه در دوران خودش به حافظه ی بلند مدت سپری شد، حالا اینکه بعدها چقدش یادم میمونه، دیگه به این حافظه لعنتی بر میگرده.. ولی باور کن، که اتفاق و خاطره بسیار پیش اومد، چه خوب و چه بد... اینکه چقدرشون باعث شدن که من اینی بشم که الان هستم، و فرق داشته باشم با اونی که بودم و یا اینکه مسیر هایی رو هی برام پیش آوردن که خب انتظارشون رو نداشتم، هم بماند

حس و حالم از بعد دفاع اصلا شبیه اون چیزی نیست که از قبل دفاع انتظارش رو داشتم، شاید به خاطر استرس های زیادی باشه که از دفاع تا یه هفته با خودم به همراه داشتم... ولی خب الان، هر چی و هر جوری که هست، بد نیست..

این مدت خیلی می خواستم بنویسما، ولی گفتم بذار همه چی تموم شه بعد.. ولی کاش مینوشتم، یه اتفاقات و حرفهای نسبتا جالبی پیش اومد که ارزش نوشته شدن داشتند.

اسم این پست رو الان تصمیم گرفتم چی بذارم.. "شب اول"

با اینکه لزوما شبی نیست که اولین ِ چیزی باشه، ولی خب یه جور حسی شاید بهم القا کنه که از امشب، همه چی یه جور دیگه خواهد بود

شب آخر

2011-03-16T23:40:00.001-07:00

ای کاش میشد احساسات رو هم مثل خیلی چیزای دیگه یه جایی ضبط کرد و برای همیشه نگه داشت.

ولی حیف که از احساسات چیزی نمیمونه جز خاطرات....

احساسی که الان دارم به عنوان شبی که فردا صبحش روز دفاع از مدرک فوق لیسانسمه که همراه شده با کلی خاطره از وقتی اومدم کانادا، با احساسی که فردا شب خواهم داشت خیلی متفاوته...

ای احساس، جز این چند خط نوشته تو این پست از وبلاگ، کار دیگری برات نمی تونم بکنم... باشد که فردا شب، خاطره ی خوبی از این احساس به یادگار بمونه...

چهارشنبه سوری

2011-03-15T23:21:00.001-07:00

فاز غم دارم، خیلی... البته یه غم آروم

دیروزفیلم "سوشیال نتورک" رو دیدم، در مورد سازنده ی فیس بوک.. با دیدن فیلم خیلی حس بدی بهم دست داد (البته فاز غم الانم هیچ گونه ارتباطی با حس بد ناشی از فیلم نیستا)... اینکه یه آدم مثل مارک زاکربرگ، چقدر آدم موفقی بوده تو زندگیش، یا لااقل از وقتش به نحو خوبی استفاده کرده و رفته دنبال کار یا فکری که تو ذهنش بوده (حالا حتی اگه به قول خیلیا جز دار و دسته ی آدم های "بسترد" باشه)... کلا حس بدی بهم دست داد که انگار به هیچی تو زندگی نرسیدم (البته این حس زیاد بهم دست میده ها، ولی این دفعه متفاوت بود)

امشب تو اینور آب، شب چهار شنبه سوریه... نمی دونم چرا فاز غم گرفتم، به خاطر حرفهایی که با این رفیقم دارم میزنم، به خاطر تنهایی یا دوری تو، به خاطر آهنگی که دارم گوش میدم، به خاطر جلسه ی دفاعم که پس فرداست، به خاطر اوضاع ایران... یا خیلی چیزای دیگه که تو ذهنمه.. فقط اینکه فاز، فازه غمه...

یادش به خیر چهارشنبه سوری های ایران رو، چه کارایی که نکردم، نه اینکه خیلی کار کرده باشما، نه، ولی هر چی بود، شبی بود که با شبای دیگه سال برام خیلی فرق داشت، و تقریبا همه خاطره هاش برام خوبه...

پی نوشت: راستی به نظرتون، چه جوری میشه که این بنی بشرها (آدمیزاد کلا) این همه با همه فرق دارن؟ حالا از هر نظر ها، ولی ما آدما خیلی خیلی خیلی تنوع داریم (مثل حشرات !).. شاید بهتر بود کمتر متنوع بودیم

کیف پول و هوس رقص

2011-03-06T21:02:00.000-08:00

،به سرم زد همین طوری آهنگ رقصی بذارم و لباسی که برا جلسه ی دفاع ممکنه بپوشم رو امتحان کنم

.در گیر و دار رقص و گشتن و پوشیدن لباس ها، کیف پولی که دو ماه پیش گم کردم رو پیدا کنم

در این اوضاع بی پولی من، حیف اون پولایی که به خاطر گم شدن کیف پولم خرج کردم، البته در خوبیه اینکه باز پیدا شد، شکی نیست

چون یه چیزای خاطره انگیزی توش داشتم که پیدا شدنشون جای خوشحالی داره... با این کیف خاطره های زیادی زنده شد

...دیگه چیزی به روز دفاع نرسیده

..پی نوشت: کاش زود تر هوس لهو و لعب و رقص کرده بودما، با اینکه اون همه دنبال کیف پولم گشتم، ولی از قدیم گفتن، نیت مهمه

نیت رقص کنی، کارا حل میشه

let it go

2011-02-27T00:18:00.000-08:00

رسیدین به اون لحظه که فقط به خودتون میگید بذار بره؟ بذار بگذره؟ بذار هر چی می خواد بشه؟ یا در نهایت هر چی میخوان بذار بگن؟

حتما همه میرسن به این لحظه ... ولی چیزیه که الان دارم بهش فکر می کنم اینه که بتونیم این حس رو کنترلی داشته باشیم، یعنی یه وقتایی پیش میاد که اگه به خودت این جمله رو بگی، شاید بعدش اون اتفاق بر عکس شه...چه خوب، چه بد

ولی میدونی نکته چیه؟ نکته اینه که حتی اگه این جمله رو بخودت نگی، روزگار برات همین طوری پیش خواهد رفت، میمونه اینکه خودت به این برسی یا نرسی

پوستر

2011-02-14T22:17:00.000-08:00

هر ماد در دانشکده ی ما یه "کافی هوس" برگزار میشه، که دو هفته پیش نوبت لب ما بود.

این پوستری هست که من برا این قضیه طراحی کردم و تقریبا در اکثر جاهای قابل دید نصبش کرده بودم...

در این پوستر یه نکته ی قابل توجه وجود داره که فقط اگه این کاره باشی میفهمی چیه :-دی (البته شایدم این کاره نباشی و سر در بیاری ها)

پی نوشت: دلیل عس پاندا به دلیل اسم لب ما هست که به "PANDA Lab "معروفه که مخففه یه سری اصطلاحات کامپیوتریه

ترس

2011-02-03T21:53:00.001-08:00

"ترس" چیز عجیب غریبی هست، منظور از عجیب غریبی که میگم، یعنی اینکه بعضی مواقع پیش میاد که سر هیچ و پوچ پیداش میشه و تا اعماق وجودت رخنه می کنه.... از چیزایی یهو میترسی که حتی قبلا بهشون فکر هم نمیکردی...

درسته که بعضی مواقع لازمه، ولی در کل به نظرم چیز به درد بخوری نیست.. زندگی کلا چیز به درد بخوری نیست اصلا، البته از دیدگاه من... در نتیجه چیزی هم که مانع از پریدن وسط چیزهایی تجربه نکرده تو زندگی بشه، پس چیزه چرتیه...

ترس از آینده، از ترس هایی هست که معمولا با اکثر آدم ها همراهه، ولی ترس از خود، تو کمتر کسی پیدا میشه.. اینکه آدم از خودش بترسه (یا ازتصمیماتش). بچه کوچیکه ی ترس، شک ِ ...

ترس از تکرار گذشته، این ترسی هست که بدجور من رو این اواخر گرفتار خودش کرده...نمیشه گفت ای کاش گذشته ای نبود، چون چیزهایی شیرینی هم توش پیدا میشه...می خواستم بگم ای کاش آینده ای نبود، دیدم این هم برای بعضی ها که در تلاش از رهایی از گذشته و حالشون هستن، ظلمه...

شاید بهتر باشه گفت، ای کاش "زمانی" نبود.

----

کتابخونیم به شدت اومده پایین، و از این بابت خیلی از خودم بدم میاد... یه مدت که بدجور درگیر تراوین شده بودم، ولی حالا که کم شده یا یه جورایی دیگه فقط تفریح شده، باید کتابخونی رو زیاد کنم. البته از این قضیه که پیش خودم فکر کنم که ایول، امشب کتاب خوندی ، یا بهتر بگم "یه کتابی" خوندی، خوشم نمیاد. درسته که حالا برا انگیزه یا شروع هم که شده خوبه، ولی اون هدف اصلی (البته اگه اصلی باشه) رو همراه خودش نداره. این مدل حرف زدنم هم شاید از همون "شک" به همه چی تاثیر گرفته....

چی بگم والا...

پی نوشت: راستی، دیدم حالا که دوباره دارم می نویسم، بد نیست یه دستی هم به سرو روی ظاهر وبلاگ هم بکشم، یکم نو نوار بشه

شب است و غذا روی گاز

2011-01-28T00:50:00.000-08:00

....بی خوابی زده به سرم

...پس از دو سه دست "دوتا" بازی، به سرم زد یه چیزی برا شام و ناهار فردا حاضر کنم، یه رپ از گوشت و سیب زمینی و نعناع

....اگر هم چشم نزنم، فردا قراره نسخه ی تقریبا نهایی تز رو تحویل استاد بدم، بره برا سابمیشن

این روزا، فکرم الکی مشغوله، همچین حس و حال کاری رو ندارم، جز مستی... البته خیلی وقت هم هست یه مستی درست حسابی نداشتم، کی بشه برم ونکوور ببینم اونجا چه خبره

کار و بار تز نویسی

2011-01-25T13:12:00.000-08:00

الان یه چند وقتی میشه که تزم رو دادم به استادم که بخونه و ریوایزش کنه تا سابمیتش کنیم و من دیفند کنم این تز کوفتی و گٍراَجواٍیت بشم بره پی کارش... خیلی پیشتر ها قرار بود که هفته ی آینده دفاع کنم، ولی ظاهرا تا یه ماه آینده نمیشه

به خودم دیگه قول دادم این جان شیرینم رو بیشتر حواسم بهش باشه، بسه اینقدر بی برنامگی زندگی

از خودم و حال فعلیم که خوشم نمیاد، یه زمانی خیلی اهل برنامه ریزی و هدفمندی برا این زندگی (حتی با وجود مزخرفیش) بودم ولی الان نمی دونم اون امیر چش شده، البته یکی از دلایلش رو آوردن به بازی و این حرفاست که قول میدم کمش کنم

پس از دو ماه و پنج روز

2010-11-16T18:46:00.000-08:00

هیچ وقت سابقه نداشت که به وبلاگم دیرتر از یک هفته سر بزنم، ولی این بار به دلایل مختلف مثل تنبلی، گرفتاری زیاد، فکر و روان داغون و احساسات عجیب غریبم، بعد از دو ماه و پنج روز بالاخره اومدم

نمی خوام جزییات نیومدنم رو بگم یا این حرفا، فقط اینکه گاها تو این مدت پیش میومد که تو ذهنم کلی متن و نوشته بسازم که بیام

بذارمشون اینجا، ولی خب نشد

...بگذریم

این روزا، در واقع این ماه پیش رو به قدری کار سرم ریخته که واقعا نمی دونم چی کار کنم، بدی این قضیه اینه که اگه برنامه ریزی یا ذهن آروم نداشته باشی، به هیچ کدوم هم نمیرسی

(تمدید اجازه تحصیل (که انجام شده ولی خب یه ماه دیر

(تمدید اجازه کار ( که انجام نشده و کلی هم دیر شده، که البته این تاخیر تقصیر من هم نبوده

(پیدا کردن یه شرکت دیگه برای کار از یه ماه و نیم دیگه برا ترم بعد ( که ظاهرا، تقریبا اکثرشون پر شده

اپلای برای دکترا با همه ی مخلفاتش

پیدا کردن یه خونه ی جدید برا یک ماه و نیمه دیگه

و ددلاین نوشتن تزم تا دو هفته دیگه که هنوز تقریبا هیچ کاریش انجام نشده

همه ی اینا یه طرف، فکر و ذکر و خیال و توهمات تو مغرمم هم یه طرف

ترم جدید

2010-09-08T22:50:00.001-07:00

ترم جدید تو دانشگاه رسما از امروز شروع شد، البته نه برای من...

امسال به نظر شلوغ تر از سال های قبل هست، حال و هوای دانشگاه که به کل عوض شده و اون جو مرده ی تابستونی که تو ویکتوریا حاکم میشه، دیگه ازش خبری نیست....

این یک ماه برای من، برای فهمیدن زندگی و جریاناتش، ماهی عجیب، طولانی و خسته کننده و البته پر از تجربه بود.

با آیدین دم غروب یه کمکی حرف میزدم، لابه لای حرفامون دیدم، خیلی وقته که به خودم درست نرسیدم و همش تو فکرم.

پی نوشت: اینکه دوستام بهم زنگ میزنند و نگران حال و احوالم، یا حداقل جویای اون هستند، بهم نشون میده که دوستان خوبی دارم و این قضیه جدا از همه ی مشکلات فعلی، بهم آرامش میده.

نقل مکان به لب

2010-08-30T22:41:00.001-07:00

با وجود گذشت یک ماه و چند روز از اقدام برای ویزای فرانسه، هنوز ویزام صادر نشده و من در بلاتکلیفی بزرگی به سر میبرم...

اینکه روال زندگی هم چه جوری داره برام میگذره و آدم های دوروبرم و این حرفها هم بماند.

فردا هم بعد از دو سال، باید از خونه ای که توش ساکن هستم نقل مکان کنم به بیرون.. فعلا که جایی رو ندارم و می خوام برم این چند روز رو در دانشگاه، تو لب یا آفیسم مستقر شم.

زندگی ِ دیگه... کاریش نمیشه کرد

(شناختن درد... بزرگ شدن (173

2010-08-12T11:37:00.001-07:00

وقتی آزار می بینی و ناراحت میشی، یاد میگیری که متنفر بشی...

از اونور وقتی تو کسی رو آزار میری، احساس انزجار می کنی. اما احساس گناه روهم شروع می کنی به حس کردن.

اگرچه، درک چنین دردی تو رو قادر میسازه که با دیگران مهربان باشی.

دونستن "درد"، تو رو بزرگ میکنه... تو رو میسازه و پخته تر میشی...

و بزرگ شدن چیزی نیست جز توانایی فکر کردن و فهمیدن...و آغاز تصمیم گیری توسط خودت..

اینکه در برابر این درد چه کار کنی و چه تصمیمی بگیری، و خودت جواب و راه حلی در برابرش دریابی.

سفر به توفینو

2010-07-26T12:16:00.000-07:00

Bog Trail

حوصله نوشتنش رو ندارم...به همین عکس قناعت میشود.

پی نوشت: فقط اینکه مناظر مسیرهای پیاده رویش در جنگل و بقیه جاهاش فوق العاده دیدنی و جذاب بودند

هوای گرم و تخیلی... فیلم ایرانی... بوی پشت بام و کفتر و مخلفاتش

2010-07-09T02:29:00.001-07:00

ساعت 2 و نیم نصف شبه...

این چند وقت چندین بار اومدم چیزی بنویسم، ولی هر بار نشد که کاملش کنم و نصفه جملاتم رو رها کردم.

هوای اینجا واقعا تخمی تخیلی شده... این مدت قرار بود که تابستون باشه، ولی هوا نسبتا ابری بود و سرد، ولی امروز یهو، چنان هوا گرم شده بود، که توی خونه با وجود باز بودن همه ی پنجره ها، همین جور عرق می کردم و گرمم بود.

امروز دو تا فیلم ایرانی دیدم، یکیش جدید، "بی پولی" و یکیش هم "خانه ای روی آب" ِ معروف... تا الان ندیده بودمش.

بی پولی فیلم خیلی قشنگی بود، بر خلاف فیلم های ایرانی امروزی که هیچی ندارن، ولی این فیلم، خیلی قشنگ بود و ارزش دیده شدن رو داشت...

و خانه ای روی آب....

فیلمی که لزومی نداره من بگم در چه سطحیه، و از چی داره حرف میزنه، چون احتمالا دیدیش...

حرفایی که توش میزنه، درباره ی خیلی چیزا تو زندگیمون که مثل یه خونه ای می مونند، روی آب...

خیلی رویاها و تصورات.. خیلی خیالات و توهمات... و خیلی امیدها و آرزوها... که همه با یه موج کوچک، به راحتی از بین میرن. جوری که می تونه حتی اثری از هیچ کدوم از اون چیزهای به ظاهر قشنگ باقی نمونه...

نمی دونم چرا، ولی الان عجیب هوس یه چیزی کردم... هوس حسی که بهت موقعی که روی پشت بومی، روی یک صندلی تو هوای نسبتا گرم بعد از ظهر، با پر از کفتر تو فقس و کف پشت بوم یا در حال پرواز بالای سرت، بهت دست میده... صدای کفتر ها که نا منظم همین جور میشنویشون و بوی کف آفتاب خورده ی پشت بام، که با بوی دونه و آب و پرهای افتاده و ان کفتر قاطی شده و گرمی هوا، سطح زیرت رو یه خرده شل هم کرده باشه....

تو دلت نخند... این بو، چنان حس زندگی یا آرامشی می تونه بهت بده که خودتم نفهمی... الان که چشمهام رو میبندم که اون لحظه رو تصور کنم، قشنگ خالی میشم (چندین و چند بار تجربه ی بودن در همچین صحنه ای رو داشتم، شاید به همین دلیله که الان تصور خوبی ازش دارم)

پی نوشت: نوشتن چیز خوبیه... شاید نه همیشه، مثل وقتهایی که واقعا پری و می خوای یه جوری خالی بشی، اون وقت بی مهابا خودت رو خالی میکنی، که اینجور وقتها معمولا بعدش پشیمونی از این خالی شدن... ولی بقیه اوقات، باعث میشه قشنگ بفهمی چی تو ذهنت میگذره یا چی می خوای.. لااقل کمترین استفاده اش اینه که بعد ها، شاید بهشون یه سرکی زدی، یادت بیاد چی می خواستی، چه حسی داشتی....

پی نوشت: از وقتی از ایران اومدم، خیلی از آدم ها و دوستام، بهم گفتن که عوض شدی یا به قول خودشون، بهتر و شاد تر شدی...یا آروم تر....

ولی...

بذار این ولی رو، از وبلاگ یه نفری که حتی نمیشناسمش بگم (لینک):

" روزهای سختی گذشته است... خیلی سخت...آسان نبوده است... گذر این روزها... شاید کسی نفهمیده باشد... شاید هیچ کس نداند در اندرون من خسته دل چیست....

خسته ام از تلخی شب .... از ناباوری ها ... از نبودن ها ....از این سکوت خسته ام...

خدایا تو می دانی که این روزها سکوت کردن چقدر سخت است در حالی که دلم پر از نگفته هاست... اما نمی توانم سکوت را بشکنم...

اگرسکوت باقی بماند... خستگی ها... بغض ها ... می ماند ...دلم می خواهد تمام نقاب ها از بین برود....دلم می خواهد تمام حرف های دلم را ساده بزنم..."

Ep153 - عدالت، نفرت

2010-06-24T11:04:00.000-07:00

تو و من هیچ تفاوتی با هم نداریم... ما هر کدام بر اساس برداشت و حسمون ازعدالت عمل می کنیم.

عدالتی که من به این دهکده اعمال کردم، هیچ تفاوتی با آنچه که تو در تلاش اعمالش بر من هستی نداره...

درد از دست دادن چیزی که برات عزیزه، یکیه...

و ما هر دو خوب اون درد رو می شناسیم.

تو عدالت خودت رو داری، و من مال خودم رو...

ما هر دو انسان های معمولی هستیم، که فرستاده شده ایم برای یافتن کینه و انتقامی، تحت نام عدالت...

اگرچه، اگر عدالتی در کینه و انتقام هست، این عدالت تنها آتش این کینه رو شعله ور تر خواهد کرد.

و نهایتا، چرخه ای از نفرت رو فعال می کنه...

ما در وسط یک چنین پدیده ای در حال زندگی هستیم. ما از گذشتمون با خبریم، همین طور می تونیم آینده رو هم پیش بینی کنیم. این تاریخی هست که ما میشناسیم.

پس چاره ای نمی مونه جز اینکه، به این باور برسیم که نژاد بشر و آدمیزاد قادر به فهم و درک همدیگر نیستند.

دنیای ما با نفرت حکمرانی میشه....

اگرچه، حتی من هم می تونم این همه نفرت رو در این دنیا ببینم...

نفرت؟

و من همیشه خواستم کاری در برابر این نفرت انجام بدم... ولی هنوز مطمئن نیستم که چه کاری باید انجام داد...

ولی این ایمان رو دارم، که روزی خواهد آمد... که مردم واقعا بتونن همدیگر رو بفهمند.

همه ی اینها به نظر عجیب میاد، نه؟

این روزها

2010-06-16T10:21:00.000-07:00

بالاخره کارهای سیمولیشن بازی و این حرفام، نسبتا تموم شد.. از این به بعد باید بشینم یه خرده سراغ جمع بندی و دنبال ناقصی ها و کاستی های تزم و این حرفا....

موهام رو هم رفتم کوتاه کردم که یه قیافه ی جدیدی بشم بعد مدتها...

دیشب یه غذایی با آرین پختیم (در واقع اختراع کردیم)، که اسمش رو گذاشتیم، "ماکارونی ادویه"، یا "ادویه ماکارونی"... بیشتر ادویه بود تا خود رشته های ماکارونی.. دستور پختش رو هر کی خواست خصوصی میگم... البته از غذایی ابداعی زیاد داریم، که معروفترینش، "محکم لپه" است...

فوتبال های جام جهانی هم این روزا، حال و هوای متفاوتی به زندگی آدم میده... بعد از دو سال فوتبال دیدن، میچسبه...

پی نوشت: عزیزترین، تولدت کلی مبارک... برات بهترین ها رو آرزو می کنم و امیدوارم که امسال، که سال مهمی هم هست، همش به خوبی و اون جوری که دوست داری پیش بره... همیشه شاد و خوشحال باشی...

امین جون، تولد تو هم مبارک، خوشگل پسرم.. نشد بهت کادوی تولد بدم، میذارمش رو سال بعد

خواب در خواب

2010-06-14T11:00:00.001-07:00

چند وقتیه که دوباره خوابم بد جور به هم ریخته، جوری که دو شب پیش و شب قبلش به دلیل اتفاقاتی که در طول روزهاش برام افتاده بود، انتظار میرفت که حسابی هر دو شب رو بخوابم، ولی نه تنها حسابی نخوابیدم، بلکه تقریبا نخوابیدم... تا اینکه دم دمای صبح دیروز خوابم برد و یه خواب عجیب و باحال (البته چند تا خواب بود، این یکیش جالب بود برام).

خواب دیدم که تو خواب، دارم می خوابم و خواب می بینم و به قدری تو اون خواب خسته ام که با چشم بسته هر از چند گاهی بیدار میشم و از بقل دستم یه چیزی پیدا می کنم و می خورم یا مادرم نصفه شبش اینا داره بهم غذا میده و این حرفا، و صبحش تو خوابه از خواب پا شدم میبینم بله، از بس که خوابم میومده و خسته بودم دور و بر تختم کاغذ شکلات و اینا ریخته و یادم می افته که آره، شبش خیلی خسته بودم و ....

خلاصه که ظاهرا، به جای اینکه خستگیم به خواب واقعیم اثر بذاره، رفته به خواب در خوابم اثر کرده...

بعد از سفر

2010-06-07T17:54:00.001-07:00

کنسرت استاد، خوب بود... دلیل اینکه نمی گم خیلی خوب، هم به خاطر بی فرهنگی بعضی از ایرانی هایی( که کم هم نبودند) بود که برای کنسرت شرکت کرده بودند، و با یه سری کارهاشون مثل عکاسی وسط کنسرت و یا حرف زدن یا سوت زدنشون بود که از نظر من کیفیت کنسرت رو خیلی پایین آوردند، ولی در کل از اینکه تونستم کنسرت شجریان رو برم خوشحالم...

هوا هم که اینجا انگار نه انگار که تابستون شده، هر وقت دلش می خواد بارونیه، یا ابریه یا آفتابی...

صحبت ها و مصاحبه های خیلی از این آقایون و به اصطلاح سیاسیون مملکت، این روزا خیلی جالب، خنده دار، و شرم آور شده... اینکه به کجا داریم میریم یا چی قراره بشه ها، واقعا غیر قابل پیش بینی شده..

دیشب هم به دعوت صاحبخونمون، پیششون شام مفصلی زدم و کلی حرف ازایران و سفرم و وضعیت سیاسی، جغرافیایی و فرهنگی حال حاضر ایران زدیم

کنسرت و اقامت

2010-06-04T08:24:00.000-07:00

امروز دارم میرم ونکور برای کنسرت استاد شجریان... از این بابت که می تونم این کنسرت رو برم خوشحالم به نسبت...

دلم برا ایران تنگ شده ولی خب چاره ای که نیست، باید صبر کرد ...

یه خبر جدیدی هم که شنیدم، در مورد وضعیت اقامت و طریقه ی اقامت گرفتن در کاناداست. ظاهرا هفته ی پیش استان بریتیش کلمبیا یه قانون جدید تصویب کرده که دیگه هر کی از یه دانشگاهی تو اینجا فارغ بشه، می تونه برای اقامت گرفتن اپلای کنه و سریع بگیره، فقط با یه خرده هزینه ی بیشتر... قبلا ها سیستم اینجوری بود که تو باید به یه حد نصاب امتیاز میرسیدی و بعد مدارکت شامل سابقه ی کار و تحصیلات و وضعیت زبانت رو میفرستادی براشون تا بررسی بشه، الان دیگه هیچ کدوم اینا رو ظاهرا نمی خواد...

سلام دوباره به وبلاگم

2010-05-31T07:37:00.000-07:00

سلام دوباره به وبلاگم بعد از یک ماه و نیم ننوشتن

خلاصه بخوام بگم، اینکه سفر ایران خیلی خوب بود ولی خیلی زود گذشت و نتونستم به بعضی از کارهام برسم و بعضی از دوستان رو هم ببینم. حالا در مورد سفر اگه وقت شد، بعدا بیشتر حرف میزنم.

از آی پاد جدیدی که خریدم خیلی راضیم، درسته یه خرده گرون تموم شد برام، ولی خب می ارزید، این اپل چه که نکرده، یه عالمه امکانات و تکنولوژی رو به طرز زیبایی تو یه تیکه جا، جا داده. تقریبا یه روز کامل هم وقت گذاشتم برا اینکه تمام جیک و پوک آی تون رو در آرم و آهنگ هام رو لپ تاپم رو سر و سامون بدم و مرتب تر شن.

تابستون اینجا، یه خرده دلگیر شده...

دلایل زیادی البته می تونه داشته، مثل اینکه درگیر کار و بار های نهایی دوره ی مسترم، خیلی از بچه هایی هم که این دو سال با هم بودیم و روزگاری گذروندیم با هم، یا نیستن، یا دارن میرن یا خودشون درگیرن.

دانشگاه هم که مثل تابستون هر سال، از دانشجوهای لیسانس خالیه، هوا هم که هنوز یاری نداده...

این روزا می خوام به خودم و زندگیم خوب برسم

بیست و چهار یا بیست و پنج

2010-04-18T21:32:00.000-07:00

آخر نفهمیدم امروز که گذشت، تولد 23 سالگی من بود یا 24 سالگی...

ولی هر چی بود، بر خلاف تمام پیش بینی های قبلی گذشت... همراه با یک سرما خوردگی ناجور...

شاید قسمت خوب تولد امسالم، شنیدن تبریک از طرف یه سری دوستام بود که خیلی بهم حال داد...

دیگه باید دید که این آتش قشان که بعد از 200 سال از اون سر دنیا، گذاشت سر سفر من فوران کنه، مخلفاتش کی با ما سر سازگاری بر میداره و من رهسپار ایران میشم....

به همین راحتی

2010-04-16T12:44:00.001-07:00

....به همین راحتی

I'm far away from home... And I've been facing this alone

2010-04-15T21:47:00.001-07:00

ظاهرا امشب، شب آخری هست که در کانادا ،بعد از این مدت، هستم.

فردا راهی ایرانم. یه جواریی این سفر برا من فقط یک سفر بعد از دوری و عادی و این حرفا نیست. برای من سفر عجیبی خواهد بود. چون نه من اون آدمی هستم که از ایران خارج شدم، و نه ایران و آدم هاش شبیه اون کسانی هستند که من دیده بودمشون.

می خواستم این متن آخر رو، آخرای شب بنویسم، ولی الان چون در حال خاصی هستم، تصمیم گرفتم بنویسم.

فردا شب، اگر پرواز کنسل نشه راهی هستم و پس فردا شب اگر اتفاق خاصی در طول پرواز و همین طور در فرودگاه ایران نیفته، ایرانم.

دیدن ایران و تهران حس خاص خودش رو داره.

دیدن پدر و مادر و برادرها، حس خاص خودش رو داره.

دیدن دوستایی که موقع خداحافظی برا رفتنت به یادت بودن و یا گریه کردند، حس خاص خودش رو داره.

دیدن کسی که این مدت رو با عشق و به یادش، با همه ی سختی هاش، گذروندی هم حس خاص خودش.

حسی که کمتر کسی تجربه کرده یا خواهد کرد..........

امشب هم آخرین شبی هست که بعد از تقریبا دو سال، با آرین هم خونه خواهم بود. همخونگی ای که برای من پر از خاطره و اتفاق و تجربه بود. دلم براش خیلی تنگ میشه....در واقع همین الان، کلی تنگ شده براش... حس جداشدن خیلی بدیه و اصلا نمی خوامش... یه جورایی گریه ام گرفته

این قضیه کنسل شدن پرواز های امروز و پرواز های فردا هم قصه ای شده. از صبح که پرواز های امروز رو کنسل کردند، همین جور داره کنسل شدن پرواز های فردا هم به پرواز من نزدیک تر میشه... در حال حاضر، پرواز هایی که زودتر از ساعت 2 به وقت آمستردام پس فردا برسه کنسل شده. پرواز من قراره 2:50 برسه.... از امشب شروع شد افزایشش تا فعلا که به مرز 50 دقیقه اش رسیده.

این هم از این... چه زود زمان میگذره، انگار دقیقا همین چند لحظه پیش بود که داشتم تو اتاقم، تو ایران، همین موقع، چمدون هام رو میبستم.

وقتی آدم این گذر سریع زمان رو از جلو چشم هاش میگذرونه، به خودش میگه، چقدر خوبه که یه سری سختی ها یا مشکلات رو تحمل کنی، چون آینده خیلی زود تر از اونچه که فکرش رو بکنی میرسه

یه پست

2010-04-08T12:26:00.001-07:00

خب، از آخرین مطلبم که پست کردم تا الان، اتفاقات زیادی افتاد.

از مسافرتم به یه شهری در 5 6 ساعتی ونکوور گرفته تا مسایل درسی و کاری پیش اومده و اتفاقات کوچک و بزرگ دیگه.

نکته ی جالبی که در سفر داشتم، تجربه هایی بود از برخورد با آدم های متفاوت و چیزهایی جدیدی که در این باره یاد گرفتم. مسیر سفر هم به شهر "کلونا" خیلی زیبا و تماشایی بود.

گرفتن دستهای عزیزان تو زندگی، هیجان و استرس عجیبی داره...مخصوصا بعد از 2 سال

هفت سین

2010-03-26T12:24:00.000-07:00

برنامه های نوروزی هم تموم شد، مونده برنامه ی 13 به در...

دلم زودتر می خواد از شر فکرهای پیپر و ایران و ... راحت شم، دیگه یه جورایی، جونم رو به لبم رسونده.

کلافم، خسته، و بی حوصله... دلم الان راحتی خیال می خواد... اینکه ذهنم راحت باشه و به هیچی فکر نکنه...

اینم لینک مطالبی که در مورد نوروز تهیه کرده بودم که بین دانشجوهای اینجا پخش کنم

سال 88

2010-03-20T10:31:00.000-07:00

دو سه دقیقه تا سال نو مونده.

این هم از آخرین پست سال 88 هجری...

برای همه آرزوی سلامتی دارم.

خداوندا، سال 89 رو برام سال خوبی رقم بزن... کمکم کن تا بتونم اونی باشم که دوست دارم

به امید سالی خوب، شاد، و همراه با موفقیت

یه عالمه روز شمار

2010-03-18T16:13:00.000-07:00

یک ماه دیگه، در چنین روزی، سالروز تولدمه ...
یه ماه دیگه، در چنین روزی، بعد از قریب به دو سال دوری، وارد ایران میشم ...
تقریبا دو هفته ی دیگه، ددلاین اولین پیپری هست که تصمیم دارم تموم کنم ...
دو سه روز دیگه سال سرشار از هیجان، دلهره، پر هیاهو، برنامه، دل گرفتگی، امید و آرزوی ۸۸ تموم میشه و وارد سال جدیدی میشم که معلوم نیست
سرنوشتم چه جوری قراره توش رقم بخوره... سالی که تجربه های جدید و سرنوشت سازی رو پیش رو دارم که مسیر زندگیم رو خیلی جهت خواهد داد.

دلم برای دیدن، گفتن، شنیدن و بو کردن خیلی چیزها و کارها و افراد تنگ شده.

پی نوشت۱: از صمیم قلبم، برای تمام عزیزانی که سال ۸۸ براشون تو ایران سال بدی بود، آروزی صبر و آرامش و سلامتی می کنم. به امید اینکه همه به روزهایی که امیدشون رو داریم، برسیم.
پی نوشت ۲:یاد شهدای عزیز آزادی و ایرانم، چه شهدای جنگ، چه شهدای جنبش سبز، گرامی باد.

How I met your mother

2010-03-14T01:34:00.001-08:00

بهترین سریالی که تا الان دیدم.

سیزن یک رو تموم کردم و اوایل سیزن دو هستم، که واقعا امیدوارم به همین خوبی ادامه پیدا کنه.

سریال در مورد روابط عاشقانه ی آدم ها، یا بهتر بگم ریلیشن شیپ های مختلف افراده، با زبان طنز.

با وجود اختلاف فرهنگی و فکری که حالا نگم بین عرف ایرانی ها و آمریکایی ها، بلکه بین طرز تفکر من و طرز تفکر عرف آمریکایی یا غربی در مورد مساله ی ریلیشن شیپ وجود داره، این سریال به خوبی می تونه باهات ارتباط برقرار کنه و حرف بزنه و بهت نشون بده و یاد بده. در واقع، بر خلاف اکثر سریال ها، هدف فقط یه هجو یا طنز سبک نیست، بلکه تا اینجای کار تلاش برای یادآوری و آموزش روابط مختلف به آدم ها داره.

اگر مساله ی سکس و یه سری چیزهای دیگش رو در نظر نگیری، (نه اینکه نباید در نظر گرفت بلکه من اینجوری راحت تر هستم) یه جورایی به نظرم یه سریال آموزشی هست که حتما هر کسی که می خواد رابطه ای داشته باشه یا داره، باید این سریال رو ببینه. اینکه بسیاری حقایق و مسایلی که می تونه در رابطه ها وجود داشته باشه و بدون تفکر کنار گذاشته میشن یا ندید گرفته میشن، رو نمود خارجی بهشون میده که لمس کنی ....با وجود اختلاف فرهنگی، فکری، اجتماعی که تو روابط آدم ها در جاهای مختلف می تونه وجود داشته باشه، تو به راحتی با سریال ارتباط برقرار می کنی، و من از این موردش خیلی خوشم اومده.

نمی خوام زیاد جزییاتش رو بگم یا پیش داوری کنم، چون به نظرم، دیدن یک سیزن از پنج سیزن، همه چیز رو نشون نمیده، ولی لااقل می تونم بگم که اگر این سریال رو ندیدید، حتما سیزن یک رو ببینید.

نقاشی با شن

2010-03-12T08:05:00.000-08:00

طبق گفته ی کامنت ها، این کار جزء بهترین کارها به حساب نمیاد.

ولی من ترکیب این کار و موسیقی همراهش رو دوست دارم.

پی نوشت: نام خواننده ی گرجستانی Dato Xujadze

سه ره پیداست

2010-03-11T01:18:00.000-08:00

به‌سان رهنورداني كه در افسانه‌ها گويند،
گرفته كولبارِ زادِ ره بر دوش،
فشرده چوبدست خيزران در مشت،
گهي پرگوي و گه خاموش،
در آن مهگون فضاي خلوت افسانگيشان راه مي‌پويند، ما هم راه خود را مي‌كنيم آغاز.

سه ره پيداست.
نوشته بر سر هريك به سنگ اندر،
حديثي كه‌ش نمي‌خواني بر آن ديگر.
نخستين: راه نوش و راحت و شادي.
به ننگ آغشته، اما رو به شهر و باغ و آبادي.
دو ديگر: راهِ نيمش ننگ، نيمش نام،
اگر سر بر كني غوغا، وگر دم دركشي آرام.
سه ديگر: راه بي‌برگشت، بي‌فرجام.

من اينجا بس دلم تنگ است.
و هر سازي كه مي‌بينم بدآهنگ است.
بيا ره توشه برداريم،
قدم در راه بي‌برگشت بگذاريم؛
ببينيم آسمانِ «هر كجا» آيا همين رنگ است؟

پی نوشت: اشعار اخوان رو دوست دارم، حس می کنم خیلی با شعرهاش هم احساسم.

پی نوشت: متن کامل شعر رو هم اینجا گذاشتم (سه چهار صفحه بیشتر نیست)

فرند فید

2010-03-09T14:06:00.000-08:00

الان عضو ٬فرندفید٬ شدم و دارم باهاش ور میرم. محیطش رو دوست دارم. ساده و نسبتا کامل هست.
به نظر میاد خیلی جای خوبی برای نوشتن و بیان جمله هایی هست که گاها به ذهنت میرسه و دوست داری یه جا داشته باشیشون یا بگی به بقیه، ولی نه در قالب یه نوشته یا متن تو وبلاگ.
به خصوص به درد مطالبی می خوره که دوست داری تو بالاترین یا جاهای دیگه هم پستشون کنی.
یه خرده که توش مطلب پست کردم و باهاش آشناتر شدم، لینک صفحه ام رو اینجا هم قرار میدم.

خالی

2010-03-08T22:46:00.000-08:00

خسته ام... از خودم خیلی خسته ام.

ای کاش این انتخاب و حق رو داشتم تا اونی که دوست دارم بشم. ای کاش جای دیگری بودم.

ای کاش... ای کاش انتخاب نبودن راحت تر بود.

سفر به ایران

2010-03-08T16:02:00.000-08:00

مراسم اسکار ۲۰۱۰ دیروز برگزار شد و خب طبق پیش بینی ها، خوب از آب در نیامده بود.
من کاری به این قضیه که آیا حق فیلم ٬آواتار٬ در این دوره خورده شد یا نه، ندارم، چون در مقام قضاوتش نیستم. ولی نتیجه ها که اعلام میشد، به این فکر می کردم که همیشه تو زندگی هم، همین طوره. قرار نیست که همیشه جوابی در حد کاری که کردی ببینی و اون چیزی که حقت هست رو دریافت کنی... شاید هم هیچ وقت...
تمام فکرم این شده که چرا؟ جواب من و کارایی که کردم یا نکردم این بود؟ آیا حق من این بود که باهام این کار بشه؟... خیلی درد داره این قضیه... اونم برا من

بالاخره بلیت سفرم به ایران رو که الان دیگه انگیزم فقط روحیه گرفتن شده، رو رزرو کردم و باید تا دو سه روز دیگه بخرمش. جالبیش اینه که تاریخ ورودم به ایران بعد از تقریبا دو سال، با تاریخ تولدم یکیه...
تو این مدت، همیشه این اولین سفر برگشت به ایران، فرودگاه و برخوردم بخشی از خیالات و تجسماتم رو تشکیل داده بود. چیزی که الان اصلا بهش فکر هم نمی تونم بکنم.
به قول جمله ی معروف خودم که: ٬هیچ وقت تجسم آینده رو نکن. امیر هیچ وقت لحظات و اتفاقاتی که قراره در آینده بیفته رو در ذهنت تجسم نکن. چون همیشه بر عکسش اتفاق میفته....٬
اتفاقی که بالاخره افتاد

My Immortal

2010-03-08T09:00:00.000-08:00

I'm so tired of being here, Suppressed by all my childish fears
And if you have to leave, I wish that you would just leave
'Cause your presence still lingers here, And it won't leave me alone

These wounds won't seem to heal
This pain is just too real
There's just too much that time cannot erase

When you cried I'd wipe away all of your tears
When you'd scream I'd fight away all of your fears
And I held your hand through all of these years
But you still have
All of me

You used to captivate me
By your resonating life
Now I'm bound by the life you've left behind
Your face it haunts
My once pleasant dreams
Your voice it chased away
All the sanity in me

I've tried so hard to tell myself that you're gone
But though you're still with me
I've been alone all along

بنویسم یا ننویسم؟

2010-03-05T09:36:00.001-08:00

هی می خوام از نوشتن مطالبی که بیشتر از احساس سرشاره تا حال و هوا (نمی دونم فرقی می کنن یا نه) جلوگیری کنم، ولی خواه نا خواه، آدم دلش می خواد که دیگه حرفهایی که زیادی رو دلش سنگینی می کنه رو یه جوری خالی کنه... برای منی که حرف زدن با بقیه در مورد احساسم خیلی سخته، شاید این وبلاگ وسیله ی خوبی باشه برای این کار، به این خیال که هستند کسانی که می خونندش، شاید هم برای مروری در آینده...

اتفاقاتی که در مدت این یک هفته افتاد، برام خیلی سنگین بود... نمی دونم اصلا می تونم حتی بپذیرمش یا نه، می تونم باهاش کنار بیام یا نه... نمی دونم.

یاد روز ها یا شب هایی میفتم که چه کارهایی نکردم، همش هم به خاطر اینکه در ذهنم خیالات یا رویاهایی رو می پروروندم... ولی جوابشون چی شد؟ هر چقدر با خودم فکر می کنم تا بتونم کمی خودم رو آروم کنم یا باهاش کنار بیام نمی تونم، برای من سخته، خیلی سخت... اصولا فکر کنم، برای اکثر آدم ها کنار اومدن با شرایطی که در حقشون نامردی بشه یا خیانت بشه خیلی سخته.

کار و بار پیپر و پیپر نویسی هم که خودش درد و مصیبتیه که البته خیلی دوستش دارم و بهترین مرهم این روزهام هست. اینکه صبح زود از خونه بزنی بیرون و تا آخر شب بمونی در لب و حالا وقت و بیوقت رو مساله ات کار کنی، باعث میشه از خستگی کار یا از فکر نکردن به چیزای دیگه آروم بشی.

پی نوشت: یه تغییری تو بکگراند وبلاگ دادم، متاسفانه گزینه های زیادی نیست که بشه انتخاب کرد، ولی این به نظرم بد نبود.

اشتباه من

2010-03-03T23:09:00.000-08:00

امروز عصر توی جیم که بودم، بعد از کلی فکر کردن و کلنجار رفتن و خود درگیری با خودم تو این دو روز، بالاخره خودم رو تونستم آروم کنم.
این مدت چیزی ننوشتم چون می خواستم احساساتم تو متنم کمتر دخیل باشه.
اشتباه از طرف من بود، به این نتیجه خیلی وقت پیش ها رسیده بودم که همه چیز اونجوری که من می خوام یا دوست دارم یا فکر می کنم نیست و جریان زندگی
و منش آدم های امروز با اون چیزی که من انتظار دارم متفاوتند، ولی خب یه جورایی خودم رو گول میزدم که نه، شاید هنوز راه یا امیدی هست. شاید هنوز کسانی باشند که ... .

ولی الان میبینم، لااقل در حال حاضر، این گول زدن خیلی اشتباه بود. برا همین به خودم قبولوندم که بیخیال خود بودن (تو یه زمینه هایی).
حالا دیگه باید دید، از پس یه سری تصمیمات و برنامه هام بر میام یا نه

خواب عجیب

2010-03-01T21:02:00.000-08:00

خیلی از اوقات پیش میاد که خواب های عجیب غریب میبینیم...
همیشه دلم می خواد هر وقت خواب تازه، عجیب، ترسناک یا هر چیز جالب دیگه ای که می بینم یه جا بنویسمشون.. خیلی وقتها حس می کنم که نمایش نامه های خوبی از این خواب ها میشه در آورد... خیلی وقت پیش ها، وقتی که هنوز کاملا خودم بودم، این کار رو می کردم، ولی خب کار وقت گیری هست و نیاز به پشت کار زیاد و اندام تنگ داره، الان نمیدونم آرشیو خواب های اون موقع ام کجاست...
دیروز صبح زود از خواب پاشدم، و برای یک ساعت دوباره خوابیدم، توی خواب دیدم در نقش یه حیوون که الان یادم نمیاد دقیق چی بود‌(البته یه حدس هایی تو ذهنم هست)، هستم و یه دوستی دارم که فکر کنم یه موش یا گربه بود... ماها از اعضای خانه ی مادربزرگ یا همچین چیزی بودیم که ما رو دزدیده بودند و تو یه خونه ای برده بودند و ما مشغول ریختن برنامه بودیم برای فرار از اون خونه و پیدا کردن خونه ی مادربزرگه.... دیگه بقیه داستان و خواب رو صلاح نمیدونم بگم، تا همین جاش فکر کنم به اندازه ی کافی عجیب و ... هست. اینکه چی شده که مرتب دارم خواب های این مدلی می بینم، نمی دونم

پی نوشت۱: حس کسی رو دارم که از همه کس و همه چیز خسته است جز انجام یه سری فکرا که تو ذهنش هست.
پی نوشت۲: الان از جیم برگشتم به لب و مشغول پیپر خوندن شدم، بعد از تقریبا دو سال و اندی، دلم هوس نوحه کرده و نشستم دارم گوش میدم و پیپر می خونم، فکر کنم دیگه یواش یواش دارم معنای واژه ی جمع نقیضین میشم

خاتمه ی المپیک زمستانی

2010-02-28T16:16:00.001-08:00

بازی فینال هاکی بین تیم کانادا و تیم آمریکا هم بالاخره با پیروزی 3 بر 2 به سود کانادا به اتمام رسید و مهر ختامی بود بر بازی های المپیک زمستانی. این بازی، بازی ای بود که از مدتها قبل همه انتظارش رو می کشیدند و بی صبرانه منتظر این روز بودند. بالاخره همه چیز تموم شد و کانادا با زدن رکورد تعداد مدال طلا در طول بازی های المپیک زمستانی با 14 تا طلا سوم شد. چیزی که برام جالبه، هیجان و شور مردم اینجاست...

بازی که تموم شد به قصد دانشگاه از خونه زدم بیرون، و دیدم که خیلی ها، از پیرمرد و پیرزن گرفته تا جوون ها، اونم تو شهر کوچک و به نسبت کم هیجان ویکتوریا، به ماشین هاشون پرچم کانادا رو زدند و تو خیابون ها مشغول حرکت و بوق زدنند.

ای کاش مردم ایران هم می تونستند اینقدر شاد باشند.

حالا باید ببینیم با تموم شدن المپیک از فردا که نه، از هفته ی دیگه که ونکوور خالی از توریست ها و هیجان المپیک میشه، مردم دپرس میشن یا نه :-دی

المپیک در ونکوور

2010-02-22T09:04:00.000-08:00

سه شب پیش که برای شام آخر هفته بیرون رفته بودم، با دوستان، خیلی غیر منتظره ساعت حوالی 11 شب تصمیم گرفتیم که فردا صبحش بکنیم بریم ونکوور که ببینیم این المپیکی که میگن چیه و شهر چه جوری شده.... حیف بود، المپیک کنار دست آدم باشه و نفهمی چه خبره.

چیزی که من در ونکوور دیدم، تجربه ای بود که موقعیتش برای کمتر کسانی پیش میاد. شهر ونکوور این روزها شلوغ شده و پر هیاهو (این نکته رو هم بگم که تقریبا در بهترین زمانش تو شهر بودم، یعنی اولین و تنها آخر هفته در حین مسابقات). مردم با ریخت و قیافه های مختلف، مست و سرحال، دان تاون ونکوور رو به قول معروف از اول تا آخر هی گزک می کردند. هر کی، هر لحظه که دلش می خواست یهو شروع میکرد به داد زدن و تشویق کانادا، و به دنبالش یک عالمه آدم دیگه شروع می کردن به داد و سوت و فریاد... امکانات تفریحی و سرگرمی و نمادهای المپیکی زیادی رو در سطح شهر بنا کرده بودند. سر هر چهارراه که عملا تبدیل به مسیر رفت و آمد آدم ها شده بود تا ماشین ها، پر بود از پلیس هایی که هر از چند گاهی با قیافه های خشن یا با لبخند مشغول هدایت آدم ها، یا خالی کردن بطری های الکلی دست مردم بود. به مردم که نگاه می کردم، هیجانشون برام جالب بود. از آسیایی های کانادایی گرفته تا آمریکایی ها و اندک اروپایی ها... همه یه جورایی فقط می خواستن به نوعی انرژی خودشون رو خالی کنند. یه چند تا عکس و فیلم هم گرفتم که البته هنوز دست خودم نیستند، و در اولین فرصت یه جایی آپلود می کنم که بخشی از اون حس و حال رو بتونی ببینی.

بخوام تک تک جزییات رو تعریف کنم، طولانی میشه...

پی نوشت: در این دو ماهه، به قدری کار و برنامه و فکر هست که باید پوشش بدم، که حد نداره...فقط احتیاج به بافر های زیادی تو مغزم دارم که بتونم دونه دونه اون تو هندلشون کنم...

دزدی

2010-02-15T10:48:00.000-08:00

یه چند ماهی هست که پشت سر هم هی دارن از دانشکده ی ما دزدی می کنند، میرن تو آفیس بچه ها، لب تاپها رو می دزدند یا از تو لب ها چیزهای دیگه... ظاهرا هم کار یه عده ی خاص هست... هی بحث و نظر بر سر این بود که چه جوری جلوی این دزدی ها رو بگیرند... بهترین راه حل که گذاشتن دوربین در بین راهروهای دانشکده هست رو انجام نمیدند، چون ظاهرا اعتقاد دارند که به حریم شخصی افراد اصطلاحا تجاوز کردند. جالبه ها... اکثر دانشجوها خودشون میگن، آقا بیاین دوربین رو بذارین، ما مشکل نداریم.. ولی...

خلاصه اش که اینجور چیزها زیاد برای مایی که با فرهنگ در حال اجرای ایران بزرگ شدیم، قابل لمس نیست...

کاری که کردند که تونست ظاهرا برا یکی دو ماهی جلوی این دزدی ها رو بگیره، گذاشتن یه قفل داخلی دیگه روی دربها بود، ولی پریروز اینها هم، طرف دیگه نامردی نکرده و در رو شکسته که بتونه بره یه کامپیوتر دسکتاپ رو بدزده... از ایناش که بگذریم، بیچاره اون بنده خدایی که داده هاش اون تو بوده... فرض کن کارهای مستر یا پی اچ دیش...از همین ترس، دیروز دوباره یه بک آپ جدیداز کل کارهام گرفتم...

دیشب داشتم به این فکر می کردم، که در تضاد دو نفر یا دو چیز (x و y)، وقتی برای x یک چیزی یک معنا داشته باشه و برای y یک معنای 180 درجه بر عکسش، هر گونه ارتباط بین این دو تا بی معنی میشه.. چون x میگه که برادر، معنی این میشه p و اینکه تو میگی –p یعنی نمی دونی، نمی فهمی، نمی بینی، ... و بر عکس...

حالا اینکه چه جوری به این x و y بگن، یا خودشون بهم بگن، که مثلا احتمالا فقط یکیشون درست میگن یا شاید هر دو برداشتشون اشتباهه، کاریه که خیلی سخت انجام میگیره.... از دید خودشون جفتشون دارن درست میبینند، و ناظر سوم هست که حرصش میگیره از جدال این دو تا.... مثلا همین برادرای عرزشی خودمون تو ایران رو اگه بخواین در نظر بگیرین، اینکه زدن مردم، کشتنشون، و ..... (!) برای اون ها امری معنا دار هست، برای ناظرین سوم حرص آور...

ارتباط بین آدم ها هم می تونه بعضی مواقع شبیه همین باشه...

این هفته، هفته ی ریدینگ بریک هست... امروز دارم میرم مدارکم رو بفرستم برای گرفتن ویزای برگشت به کانادا که اگه بشه یه سر برم ایران...

پی نوشت: چه غریب ماندی ای دل، نه غمی، نه غمگساری...

یاد قدیما

2010-02-08T09:19:00.000-08:00

وقتی آدم با دوستای عزیزی که وقتی تو ایران بود داشت، بعد از مدتها دوباره ارتباط برقرار می کنه (مثل ایمیل یا چت یا ...) هم دلش میگیره، هم خوشحال میشه... دلگیریش از روزای خوب و قشنگی که داشت و حالا یا اون موقع خوب ازشون استفاده کرد یا نکرد و اینکه الان دیگه اون روزها نیست. خوشحالی هم بابت یه جورایی یاد قدیم ها رو تازه کردن... (زیبا خانم، مهراد، شما ها رو الان میگما :-دی بی معرفتها، کلی بود خبری ازشون نداشتم)

این کار و بار پیپر هم زیاد روبه راه پیش نمیره، نگران این کارهامم، زیاد وقت نمونده...

یه چیز جالب هم دیروز از امین شنیدم. این جریان خوشه بندی ظاهرا چیز جالبی بوده. بازاری ها جزء خوشه های فقیر رفتند و کارگرا جزء خوشه های مرفه بیدرد، بازنشسته ها هم یه چیزی این وسط مسطا... دلیلش هم نداشتن هیچگونه تراز دقیق مالی از اقشار جامعه است... خداییش آدم دیگه خنده اش هم نمیگیره این چیزا رو میشنوه، انگار این چیزای مسخره که اگه به این خارجیا بگی، شاخ در میارن، برا ماها، نقل و نبات حرف های روزمرمون شده.. (البته یه چیزی تو پرانتز بگم، که پدر من یکی، که میگه به خدا درآمدم الان تو بازار صفره :-دی بازار کسادِ کساده، یعنی دخل=خرج ...)

پی نوشت: این هفته، امیدوارم همه چی به خوبی پیش بره

ایول خواب

2010-02-06T09:27:00.000-08:00

دیگه این بی خوابی من، (البته شاید این واژه درست نباشه، چون قبلا ها، بی خواب بودم) این بد خوابی من، برام عادی شده....

دیشب بعد حدودا 40 ساعت بیداری کامل، دیگه به خواب رفتم و الان بعد 10 ساعت از خواب پا شدم، بدون اینکه حتی یک بار از خواب بپرم... به همه ی هم میهنان و خودم، این خواب رو تقدیم می کنم....

پی نوشت: با سعید که می چتیدم، اول چت یه شعر خنده دار گفت، که دیدم بد نیست اینجا بذارم...

ای گل قشنگ لاله.... یه بوس بده به خاله

ای گل قشنگ شب بو... یه بوس بده به عمو

ای گل قشنگ شیرین...سلام بکن، زود بشین

ذهن نامرتب

2010-02-03T20:27:00.000-08:00

...کار و بار همه پیچیده بهم

درگیر هر کاری که میشم، ذهنم مرتب هی میپره چند جا دیگه ... اگر نپره زیاد کارا سخت نیست، میشه به نحو درستی ادارشون کرد، ولی دقیقا مشکل اینه که ذهن آرام و راحتی ندارم... تلاش می کنم به چیزای چرت و بی اهمیت فکر نکنم یا به خودم روحیه بدم، ولی سخته... قبول کن که سخته

تا حد نسبتا قابل قبولی رو برنامه دارم کار میکنم، ولی از برنامه هام هنوز خیلی عقب هستم که یه دلیل مهمش هم، حرفهای بالاست

فکر کنم این روزا بیشترین چیزی که نیاز دارم، آرامش و فراغ باله

:به قول شاعر

ور چو پروانه دهد دست فراغ بالی
جز بدان عارض شمعی نبود پروازم

پی نوشت: شعر «صدای پای آب» سهراب رو خوندی؟ اگر نه، حتما بخون... این روز ها با دکلمه های متفاوت دارم گوشش میدم، خیلی دارم باهاش ارتباط برقرار می کنم، جوری که داره بخشهایی از فلسفه و دیدی که از زندگی دارم رو تشکیل میده (نه اینکه فقط چون ازش خوشم اومده، نه! به خاطر اینکه خیلی جاهاش، به همین دیدم از زندگی شبیهه، هر چند بعضی جاهاش هم فرق داره که خب میشه تفاوت من و سهراب

پی نوشت: اگه از یوتیوب هم میخواهی بشنوی، اینم لینک یکی از دکلمه ها که بد نیست

آیا می تونی با جنس مخالفت فقط دوست باشی؟

2010-01-25T08:47:00.000-08:00

مقاله ای رو که اینجا لینکش رو گذاشتم، به طور اتفاقی پیدا کردم. مقاله ی خیلی جالبی هست از اینکه آیا مرد ها و زن ها، می تونند بعد از مدتی فقط به طور دوست برای هم بمونند یا نه؟ و اینکه بعد از مدتی ارتباط ها به چه شکلی تغییر پیدا می کنه... بهتره که خودم زیاد در موردش نگم

اگه حوصله داشتید بهش سر بزنید

http://lifestyle.msn.com/relationships/articlemcmatch.aspx?cp-documentid=22782065&page=print

جبر و اختیار، حد و اختیار

2010-01-22T07:24:00.001-08:00

ساعت 7 صبح...

تقریبا فقط 2 ساعت خوابیدم. ساعت 5 از خواب پریدم، بعد خواستم که بخوابم خوابم نبرد، سرم رو که رو بالش گذاشته بودم داشتم به چیزای مختلف فکر می کردم، نمی دونم چی شد فکرم رفت سر سرنوشت و این حرفا..

میدونی به چی رسیدم؟ به اینکه یه چیزی هست که همه ی فلاسفه و مذهبی ها و متفکر ها اشتباه می کردند توش و در واقع چرت گفتند...

اینکه بحث جبر و اختیار اساسا غلطه... بحث، بحث جبر و اختیار نیست، بکله بحث حد و اختیاره...

اینکه انسان موجود مختاری هست و مجبور نیست، به نظرم درست نیست، بلکه ماها موجودات مختاری هستیم و محدود نیستیم، ولی در عین اینکه مختاریم، مجبور هم هستیم. مجبور هستیم به انجام یه سری کارها...

تو زندگی ماها، لحظه های زیادی پیش میاد به طور مرتب که تصمیم گیریها یا کارهامون می تونه سرنوشت متفاوتی برا ادامه زندگیمون رقم بزنه. ما تو انتخاب این سرنوشت ها و آینده ها و یا انجام کارها، محدود نیستیم.. خیلی انتخاب ها داریم، ولی جبر زندگیمون، وادارمون می کنه که یه چیزای خاصی رو فقط از بین این همه گزینه، انتخاب کنیم...

اینجاست که ما هم مجبوریم، هم مختار (در ظاهر، محدود هم هستیم) ولی دیدین که گاهی وقتها میزنه به سره آدم؟ اون وقتاست که مجبور میشیم، یه چیزای دیگرو در پیش بگیریم (برا همین گفتم در ظاهر محدودیم) ... این از این بحث که حالا زیادم پخته نیست، صرفا یه سری فکر یه آدم بی خوابه...

یه جمله ی دیگه هم جداگانه جایی دیدم، "تقدیر زنجیر من است" نمی دونم تقدیر و سرنوشت با هم فرق دارند یا نه، اگه یکی باشند که هیچی، ولی اگه نه، به نظر من، و برای من، "سرنوشت زنجیر من است"...

بهش که فکر کردم ببینم چی معنی میده، به یه چیزایی تونستم برسم....

پی نوشت: توضیحات اولیه برا این بود که زیاد این متن رو جدی نگیرید، بیخوابی، آدم رو به فکر کردن یا نوشتن اینجور چیزها مجبور می کنه

...زندگی در جریان است

2010-01-11T12:07:00.001-08:00

بعد از یه مدت نبودن به خاطر تعطیلات کریسمس و همین طور مریضیم دوباره برگشتم...

میگن خوبه آدم اول هر سال، برا خودش یه رزولوشن یا به اصطلاح فارسیش برنامه یا هدف یک ساله داشته باشه...

منم برا خودم مثل بقیه یه سری کار برا امسال در نظر گرفتم... البته مهم عمل کردن و رسیدن به اون هاست، که امیدوارم تو این امر موفق باشم. کارایی که می خوام تو این سال بکنم از نظر خودم خیلی مهم هستند و تاثیرات زیادی تو زندگیم خواهند داشت.

زندگی چه خوب باشه، چه بد... چه بر وفق مرادت باشه و چه نباشه، در حال گذره... هیچ وقت هم برا تو صبر نمی کنه... حالا منی که باهاش حال نمی کنم و چندان صمیمیتی باهاش ندارم، باید بتونم کار خودم رو بکنم.

اگر بتونم به هدف هام یا کارهایی که برای رسیدن بهشون باید انجام بدم، عمل کنم، فکر کنم لااقل بودن تو این دنیای مسخره قابل تحمل و یا حتی لذت بخش هم باشه.

این مدت نشد که وبلاگ بچه ها رو دنبال کنم یا مطالب و حرف های خودم رو بنویسم.

پی نوشت: هیچ کس جز خودت یا کسانی که برا تو ارزش دارند یا تو براشون ارزش داری، نمی تونند کمکی بهت کنند. پس بهتره که بیخیال بقیه بشی و کار خودت رو انجام بدی

آزاده مرد

2009-12-20T02:09:00.000-08:00

مردمان ایران زمین در سوگت می نشینند، ای آزاده مرد که حاضر نشدی در برابر حق کشی ها سکوت کنی... باشد که روح آزاده ات، در آرامش ابدی فرو رفته باشد، در کنار همان هایی که بهشان اعتقاد داشتی

2009-12-14T17:51:00.000-08:00

امروز بعد از یک سال و نیم بودن در کانادا، گفتم ببینم بالاخره این شهر و کشوری که توش هستم چه شکلی هست و من کجاشم و این حرفا ... (بعد از یک سال و نیم بودن و ندونستن جالب بود)

یه نقشه از اینجا رو هم گذاشتم که شما هم ببینید.

ویکتوریا، اون پاین سمت چپ که به وست کوست هم معروفه قرار داره، چسبیده به سیاتل آمریکا....یه جای کوچک و قشنگ...

یه سوالی که برام یهو پیش اومد اینه که چه جوری این مملکت به این بزرگی با این همه آدم متفاوت رو دارن به این خوبی می گردونند، بدون تقریبا هیچ مشکل و یا دغدغه ی سیاسی و اجتماعی !

راستی، همین الان بالاخره اولین برف ویکتوریا که رو زمین بشینه، شروع به بارش کرده... الان تو هوای تاریک، سیگار به دست، چای به دست، آهنگ به گوش قدم زنان زیر بارشش بودم.... و فکر آینده تو ذهنم !

پی نوشت: جشن شب یلدا هم یه هفته زودتر، به خوبی برگزار شد و از این بابت خوشحالم.

پی نوشت: نقشه های بهتری رو از موقعیت جغرافیایی و آب و هوایی با یه جستجوی ساده می تونید ببینید